هند به سازمان ملل گفت که پاکستان “نمونه زنده ای از یک ایالت فرانکنشتاین است که وقتی هیولای خود را پس می زند، شوکه می شود” زیرا اسلام آباد را به “میزبانی، آموزش و استقرار” تروریست ها به عنوان سیاست دولتی متهم می کند. این اظهارات توسط آنوپاما سینگ، دبیر اول نمایندگی دائم هند در سازمان ملل متحد، روز چهارشنبه پس از آنکه پاکستان و سازمان همکاری اسلامی جامو و کشمیر را در جریان گفتگوی تعاملی درباره گزارش سالانه کمیساریای عالی سازمان ملل مطرح کردند، بیان شد.
سینگ گفت که هند از حق خود برای پاسخ استفاده می کند و “به طور قاطعانه اتهامات بی اساس و بدخواهانه پاکستان را رد می کند”. وی همچنین ارجاعات سازمان همکاری اسلامی به جامو و کشمیر را رد کرد و گفت: “جامو و کشمیر جزء جدایی ناپذیر و جدایی ناپذیر هند بوده، هست و خواهد ماند. تنها مسئله حل نشده اشغال غیرقانونی سرزمین های هند توسط پاکستان و بازگشت آنهاست.”
او گفت که وزیر دفاع پاکستان “به میزبانی، آموزش و استقرار تروریست ها به عنوان سیاست دولتی افتخار می کند” و افزود: “این نباید هیچ کس را شگفت زده کند. اشغال غیرقانونی و نامشروع فقط از طریق زور قابل تداوم است.” سینگ همچنین گفت که پاکستان با وجود این خود را قربانی تروریسم میداند و افزود: «در واقع، تناقضی که فقط پاکستان میتواند آن را حفظ کند».
سینگ که پاکستان را “نمونه زنده ایالت فرانکنشتاین” می خواند، گفت که این کشور “هنگامی که هیولای خودش به عقب نیش می زند، شوکه می شود”. وی همچنین گفت: «نفی آزادیهای اولیه، اوضاع را به جایی رسانده است که حتی تقاضای نان، برق، حقوق و کرامت با گلوله و وحشیگری پاسخ داده میشود».
سینگ همچنین پیمان آب ایندوس را “منسوخ” توصیف کرد. او گفت: “موضع ما در مورد معاهده آب سند به خوبی شناخته شده است. این منطق را نقض می کند که دولتی که ترور را به عنوان ابزار سیاست صادر می کند، همچنان خواستار امتیازات همکاری مبتنی بر حسن نیت و دوستی است.” این معاهده چند دهه پس از حمله تروریستی پهالگام در آوریل 2025 که منجر به کشته شدن 26 غیرنظامی شد، به حالت تعلیق درآمد. سینگ گفت: “به همان اندازه غیرقابل انکار است که معاهده در حال حاضر منسوخ شده است. هیچ ترتیب فنی نمی تواند در زمان ثابت بماند در حالی که جهان اطراف آن دگرگون شده است.” او افزود که معاهده ای که در سال 1960 مورد مذاکره قرار گرفت را نمی توان به عنوان یک حق دائمی “معاون از پاسخگویی، جدا از واقعیت های امروزی و دست نخورده از تغییرات عمیق شش دهه گذشته” تلقی کرد. معاهده آبهای ایندوس که با میانجیگری بانک جهانی امضا شده است، از سال 1960 بر توزیع و استفاده از رودخانه سند و شاخه های آن بین هند و پاکستان نظارت دارد.
سینگ در سخنان پایانی خود گفت که “پاکستان به جای طمع به سرزمین های هند، با نظم بخشیدن به خانه خود به مراتب بهتر به خود و مردمش خدمت می کند”، زیرا هند بار دیگر بر رد اتهامات پاکستان، موضع خود در مورد جامو و کشمیر و موضع خود در قبال معاهده آب ایندوس تاکید کرد.
با ورودی های PTI
– به پایان می رسد
