حمله آمریکا به ایران در سال 2003 حول یک نام اختصاری – سلاح های کشتار جمعی (WMDs) – بود که تصور می شد صدام حسین دیکتاتور عراق آن را در اختیار دارد. سپس، کالین پاول، وزیر امور خارجه، با تکان دادن یک شیشه کوچک پودر در سازمان ملل متحد، حمله آمریکا به عراق را مطرح کرد – مقدار سیاه زخم که او تخمین میزند که برای کشتن دهها هزار نفر نیاز دارد. بعداً مشخص شد که آن سلاح های کشتار جمعی هرگز وجود نداشته اند. پاول عمیقاً از آن سخنرانی پشیمان شد و آن را “لکه” در کارنامه خود خواند. این یکی از بزرگترین حقه های قرن بیست و یکم و در عین حال بی رحمانه بود. بیش از 200000 عراقی و 4431 سرباز آمریکایی در طول هشت سال جنگ جان باختند.
بیست و سه سال بعد، آیا میتوانیم به دروغ دیگری نگاه کنیم؟ این بار، سلاحهای کشتار جمعی ایران – مینهای دریایی که گمان میرود رژیم ایران برای مسدود کردن آنها گذاشته است تنگه هرمزبحرانی ترین نقطه خفه انرژی جهان – بیش از 20 درصد نفت خام جهان از اینجا عبور می کند. ترافیک حمل و نقل تجاری از زمان ایالات متحده کاهش یافته استایران جنگ آغاز شد – تنها 14 کشتی در روز در مقایسه با میانگین قبل از جنگ 140 کشتی در روز عبور می کنند. دلیل؟ ایران از زمان آغاز جنگ در 28 فوریه، تنگه هرمز را مسدود کرده است. این تنگه تنها 33 کیلومتر در باریک ترین نقطه خود بین ایران و عمان است. اعتقاد بر این است که ایران در میان آنها استفاده کرده است بدترین سلاح های دریایی – دریای ضد کشتی.
ظروف فلزی بزرگ پر از مواد منفجره در بستر دریا در کمین قرار گرفته اند یا درست در زیر سطح لنگر انداخته اند و با تغییرات مغناطیسی، صوتی و فشار ناشی از حرکت کشتی ها در آب بیدار می شوند. آنها برای از کار انداختن و نابود کردن کشتیهای جنگی و بازرگانان طراحی شدهاند و از ارزانترین ابزارهای نامتقارن جنگ دریایی هستند که محاصرههای دریایی را اعمال میکنند. صرف اعلام یک میدان مین باعث می شود کشتیرانی تجاری از مناطق خاصی اجتناب کنند، چیزی که گمان می رود ایران با اظهارات خود به آن اشاره کرده است.
اینکه ایران زرادخانه عظیمی از مینهای دریایی دارد، شکی نیست – گمان میرود که بین 2000 تا 6000 سلاح از جمله کشندهترین مینهای موشکی را در اختیار دارد که خود را به زیر شکم یک کشتی در حال عبور پرتاب میکنند. بین سالهای 1987-1988، نیروی دریایی ایالات متحده برای حفاظت از کشتیها در این تنگه مداخله کرد و چندین فروند کشتی مینگذار ایرانی را منهدم کرد. این بار اوضاع کمی متفاوت است. در طول چهار دهه گذشته، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) سرمایهگذاری هنگفتی بر روی قابلیتهای بستن تنگه – قایقهای تندرو، شناورهای سطحی بدون سرنشین و پهپادها داشته است. اما جالب اینجاست که هیچ یک از اظهارات ایران تاکنون ادعای مین گذاری این تنگه را نداشته اند.
بیانیه های رسمی سپاه تنها به طور رسمی این تنگه را بسته اعلام کرده است. در فروردین ماه امسال، سپاه نقشه ای از تنگه هرمز منتشر کرد که در آن یک دایره قرمز غول پیکر در وسط کانال های کشتیرانی مشخص شده بود. “منطقه خطرناک، ممنوع برای همه ترافیک”. تنها مسیر امن دو کانال در شمال این منطقه خطرناک تحت کنترل ایران، سازمان تازه اعلام شده تنگه خلیج فارس (PGSA) بود.
با این حال، با وجود جستجوهای اخیر، ارتش ایالات متحده نتوانسته است هیچ مین را در این منطقه خطرناک پیدا کند. با این حال، مقامات ارشد ایالات متحده معتقدند که آنها هنوز آنجا هستند. دریاسالار داریل کادل، رئیس عملیات نیروی دریایی ایالات متحده، به بلومبرگ نیوز گفت که او معتقد است مین های ایران به منظور هدایت کشتی های تجاری به خطوط دریایی نزدیک به سواحل ایران هستند: “احتمالی وجود ندارد که آنها آنجا نباشند.”
گزارشهای دیگر به نقل از مقامات آمریکایی میگویند که «ایران نمیتواند همه مینهایی را که گذاشته در آبراه بیابد و توانایی حذف آنها را ندارد» که به گفته آنها، تلاشها برای بازگشایی کامل تنگه را پیچیده میکند.
از زمان آغاز درگیری، ایران بیش از 20 کشتی تجاری را در این تنگه هدف قرار داده یا به آنها آسیب رسانده است. بیشتر حملات از قایق های تندرو بدون سرنشین، موشک ها و پرتابه های ناشناس استفاده شده است که به موتورخانه ها آسیب رسانده و باعث آتش سوزی شده است. تا به امروز هیچ کشتی به مین اصابت نکرده است، و این باعث این سوال می شود که آیا مین ها از ابتدا مین گذاری شده اند یا خیر. عدم اطمینان واقعی وجود دارد. تا زمانی که مینها پیدا نشدهاند، تهران میتواند ادعای کاشت موفق نوع دیگری از سلاحهای کشتار جمعی – سلاحهای حواس پرتی را داشته باشد.
– به پایان می رسد
