برزیل جام جهانی ۲۰۲۶ را با امیدی بزرگ آغاز کرده بود: سپردن نیمکت پرافتخارترین تیم فوتبال جهان به کارلو آنجلوتی، مربی نامدار ایتالیایی، با این هدف که شاید «سلسائو» پس از ۲۴ سال بار دیگر به قهرمانی جهان برسد. اما نخستین آزمون رسمی برزیل در این مسیر، آنطور که هواداران این تیم انتظار داشتند، پیش نرفت.
برزیل در نخستین دیدار خود در گروه سی جام جهانی، در ورزشگاه متلایف در ایست رادرفورد نیوجرسی، مقابل مراکش به تساوی یک بر یک رسید؛ نتیجهای که شاید روی کاغذ برای یک بازی افتتاحیه فاجعهآمیز نباشد، اما کیفیت نمایش برزیل، بهویژه در نیمه اول، نگرانیهایی جدی در میان طرفداران این تیم درباره آمادگی تاکتیکی و ذهنی این تیم ایجاد کرد.
برزیل که پس از سالها ناکامی در جام جهانی بار دیگر با انتظارات سنگین وارد تورنمنت شده،
کارلو آنجلوتی سرمربی ایتالیایی تیم ملی برزیل
این بار با نامی بزرگتر روی نیمکت آمده است. فدراسیون فوتبال برزیل با آوردن آنجلوتی، مربیای که سابقه قهرمانیهای متعدد در فوتبال اروپا را دارد، میخواست به دورهای از بیثباتی و ناکامی پایان دهد. آخرین قهرمانی برزیل در جام جهانی به سال ۲۰۰۲ بازمیگردد؛ یعنی ۲۴ سال پیش. از آن زمان تاکنون، نسلهای مختلفی از ستارههای برزیلی آمدهاند و رفتهاند، اما جام قهرمانی دیگر به ریودوژانیرو، سائوپائولو یا برازیلیا بازنگشته است.
به همین دلیل، نمایش نخست برزیل مقابل مراکش بیش از یک تساوی ساده مورد توجه قرار گرفت. تیم آنجلوتی در بخشهایی از بازی شلخته، کند و فاقد انسجام لازم بود. مراکش در نیمه اول موقعیتهای بیشتری ساخت و بارها نشان داد که میتواند از شکافهای دفاعی برزیل استفاده کند. خط میانی برزیل نیز در کنترل ریتم بازی موفق نبود و حملات این تیم بیشتر به لحظات فردی ستارهها وابسته بود تا یک برنامه منظم تیمی.
در چنین شرایطی، وینیسیوس جونیور بار دیگر نقش نجاتدهنده را ایفا کرد. ستاره رئال مادرید در دقیقه ۳۲ با حرکتی انفرادی و ضربهای تماشایی، بازی را به تساوی کشاند. گل وینیسیوس برزیل را از شکست در نخستین بازی نجات داد، اما همزمان این پرسش را پررنگتر کرد که آیا برزیلِ آنچلوتی فعلاً بیش از حد به درخشش فردی ستارگان خود وابسته است؟
غیبت نیمار، که به دلیل مصدومیت در این بازی حضور نداشت، فشار بیشتری بر دوش وینیسیوس گذاشته است. او در این مسابقه نشان داد که میتواند در لحظات سخت تفاوت ایجاد کند، اما برای تیمی که میخواهد قهرمان جهان شود، اتکا به یک یا دو لحظه فردی کافی نیست. برزیل برای رسیدن به مراحل پایانی به انسجام بیشتر، توازن دفاعی بهتر و خلاقیت جمعی بالاتری نیاز دارد.
با این حال، تساوی مقابل مراکش الزاماً به معنای آغاز یک بحران برای برزیل نیست. نخست آنکه مراکش دیگر تیمی شگفتیساز یا ناشناخته نیست. این تیم پس از درخشش تاریخی در جام جهانی قطر، حالا یکی از تیمهای جدی فوتبال جهان به شمار میرود؛ تیمی با ساختار دفاعی منسجم، بازیکنان باتجربه در لیگهای اروپایی، و اعتمادبهنفسی که در بازیهای بزرگ به چشم میآید. مراکش در این مسابقه نشان داد که موفقیتش در دوره قبل اتفاقی نبوده است.
دوم آنکه
تاریخ جام جهانی بارها نشان داده شروع نهچندان خوب، لزوماً پایان راه نیست. نمونه نزدیک آن آرژانتین در جام جهانی ۲۰۲۲ است؛ تیمی که در نخستین بازی خود با نتیجه دو بر یک مقابل عربستان سعودی شکست خورد، اما در نهایت با لیونل مسی قهرمان جهان شد.
آن شکست، به جای آنکه پایان آرژانتین باشد، به نقطه بیدارباشی برای تیم لیونل اسکالونی تبدیل شد.
برزیل نیز میتواند از تساوی مقابل مراکش چنین استفادهای کند. آنجلوتی، با تجربه فراوان خود در مدیریت ستارهها و عبور از فشار مسابقات بزرگ، میداند که جام جهانی در بازی اول تمام نمیشود. اما او همچنین میداند که فرصت برای اصلاح محدود است. در تورنمنتی فشرده، هر لغزش میتواند مسیر صعود را دشوارتر کند، بهویژه در گروهی که مراکش نشان داده برای صدرنشینی هم برنامه دارد.
برای برزیل، بازی نخست بیشتر از آنکه یک شکست باشد، یک هشدار بود. هشدار درباره آسیبپذیری دفاعی، کندی در شروع مسابقه، و وابستگی زیاد به کیفیت فردی. اما در سوی دیگر، همین مسابقه نشان داد که برزیل هنوز ستارههایی دارد که میتوانند در لحظات سخت نتیجه را تغییر دهند.
پروژه آنجلوتی در برزیل با یک نمایش قانعکننده آغاز نشد، اما هنوز برای قضاوت نهایی زود است. اگر این تساوی به اصلاح ساختار تیمی و بیدار شدن بازیکنان منجر شود، شاید بعدها از آن به عنوان نقطه شروع واقعی مسیر برزیل یاد شود. اما اگر مشکلات دیدهشده مقابل مراکش ادامه پیدا کند، رؤیای پایان دادن به انتظار ۲۴ ساله برای قهرمانی جهان، خیلی زودتر از آنچه هواداران برزیل میخواهند، زیر سؤال خواهد رفت.
همچنبن ببینید:
نکته : اگر تصاویر را مشاهده نمیکنید / فیلترشکن خود را روشن کنید .
