زرتشت احمدی راغب، زندانی سیاسی در زندان مرکزی کرج، در پیامی صوتی به مناسبت سالگرد انتشار «بیانیه ۱۴»، بر ضرورت آزادی زندانیان سیاسی، صلح، برگزاری انتخابات آزاد، تدوین قانون اساسی جدید، و پایان دادن به چرخه سرکوب و استبداد در ایران تأکید کرد.
بر اساس گزارشهای منتشرشده، احمدی راغب از ۱۹ خرداد ۱۴۰۵، همزمان با انتشار این پیام صوتی، از بند محل نگهداری خود خارج شده و تا ۲۳ خرداد، اطلاع دقیقی از محل نگهداری او در دست نیست. انتقال او به مکانی نامعلوم، با توجه به سابقه انتقال زندانیان سیاسی به بازداشتگاههای امنیتی برای بازجویی، نگرانیها درباره وضعیت جسمی و امنیت جانی او را افزایش داده است.
زرتشت احمدی راغب در ابتدای پیام خود با اشاره به فرارسیدن خردادماه و سالگرد انتشار «بیانیه ۱۴» گفت که اگرچه شماری از امضاکنندگان و همراهان این بیانیه در سالهای گذشته با بازداشت، زندان و فشارهای امنیتی روبهرو شدهاند و برخی همچنان در زندان به سر میبرند، اما مطالبات مطرحشده در آن بیانیه «همچنان زنده» است و به گفته او، باید مطالبه «آزادی و صلح» نیز به آن افزوده شود.
در میانه این پیام، صدای ضبطشده سامانه تلفنی زندان شنیده میشود که اعلام میکند: «این پیام از زندان کرج و تماسگیرنده زندانی میباشد.»
احمدی راغب در ادامه با اشاره به «سایه شوم جنگ» بر کشور گفت در شرایط بحرانی، حکومتهای استبدادی با کنترل گردش آزاد اطلاعات و محدود کردن اینترنت، واقعیتها را پنهان میکنند و فضای جنگی را به ابزاری برای فرافکنی و توجیه سرکوب تبدیل میکنند. او با یادآوری جنگ هشتساله ایران و عراق گفت نسل او به خاطر دارد که جنگ، سرکوب و سوءمدیریت چه هزینههای سنگینی بر مردم ایران تحمیل کرده است.
این زندانی سیاسی همچنین از تجربه شخصی خود در زندان سخن گفت و اظهار داشت که در ۹ اسفند ۱۴۰۴، به دلیل خواندن سرود «ای ایران» و سر دادن شعارهایی در حمایت از آزادی و زندانیان سیاسی، به سلول انفرادی منتقل شده و ۸۵ روز را در سلولهای انفرادی و جمعی گذرانده است.
او با اشاره به مشکلات قلبی و ریوی خود گفت در این مدت «تا پای مرگ» رفته، اما رنج شخصی خود را در برابر مشکلات گستردهای که مردم ایران با آن روبهرو هستند ناچیز میداند. احمدی راغب فقر، فساد، تورم، گرانی، سرکوب آزادیهای سیاسی و اجتماعی، و محروم شدن مردم از مشارکت در تعیین سرنوشت خود را از بحرانهای اصلی کشور دانست.
احمدی راغب در بخش دیگری از پیام خود از آنچه «سیستم پادگانی» خواند انتقاد کرد و گفت چنین سیستمی میخواهد به جای مردم تصمیم بگیرد، در حالی که به گفته او، مردم باید در اداره کشور و تعیین سرنوشت خود نقش داشته باشند. او افزود قدرت و حکومت «مصادره» شده و گروهی اندک، در پی منافع خود و تاراج کشور هستند.
این زندانی سیاسی همچنین از سیاستهای منطقهای جمهوری اسلامی انتقاد کرد و گفت حکومت در حالی مدعی دفاع از حقوق فلسطینیها، مردم لبنان، یمن و عراق است که در داخل ایران و حتی در زندانها، حقوق بشر، کرامت انسانی، حقوق شهروندی و آزادیهای اساسی مردم به طور گسترده نقض میشود.
احمدی راغب در پایان پیام خود ابراز امیدواری کرد که مردم ایران بتوانند سرنوشت خود را به دست بگیرند و در انتخاباتی آزاد، برگزیدگان شایسته خود را برای اداره کشور انتخاب کنند. او همچنین خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی، تدوین قانون اساسی جدید، و پایان یافتن «چرخه خشونت، اعدام، سرکوب، سانسور، فقر، فساد و استبداد» شد و تأکید کرد که حقوق بشر، آزادی، عدالت و صلح باید در ایران پایدار بماند.
زرتشت احمدی راغب از امضاکنندگان «بیانیه ۱۴» است؛ بیانیهای که در خرداد ۱۳۹۸ از سوی گروهی از فعالان سیاسی و مدنی داخل ایران منتشر شد و در آن خواستار استعفای علی خامنهای و گذار از جمهوری اسلامی شدند. او در سالهای گذشته بارها بازداشت و زندانی شده و گزارشهای حقوق بشری از فشارهای قضایی، انتقالهای تنبیهی، اعتصاب غذا، و وخامت وضعیت جسمی او در زندان خبر دادهاند.
بیخبری از محل نگهداری احمدی راغب، بهویژه با توجه به مشکلات قلبی و ریوی او، نگرانیها درباره سلامت و امنیت جانی این زندانی سیاسی را تشدید کرده است.
