
روزنامهٔ محافظهکار «جمهوری اسلامی»، چاپ تهران، در سرمقالهای بدون نام بردن از محمود احمدینژاد، نشانههایی ارائه کرده که به نظر میرسد اتهام همکاری با طرح آمریکا و اسرائیل برای تغییر ساختار قدرت در ایران را متوجه رئیسجمهور پیشین جمهوری اسلامی میکند.
این روزنامه در سرمقاله ۲۸ مهر خود با عنوان «نقشه راه در حال تکمیل شدن است»، مدعی وجود طرحی چندساله شده که هدف آن کنار زدن مقامهای کنونی و پیشین حکومت و قرار دادن یک چهره سیاسی داخلی در رأس قدرت است.
نویسنده هدف ادعایی این طرح را چنین توضیح میدهد: «نقشه راه این است که صحنه را از مسئولین فعلی و سابق خالی کنند غیر از یک نفر که مدتها است او را در آب نمک خواباندهاند».
به ادعای روزنامه، این فرد قرار است ظاهر جمهوری اسلامی را حفظ کند، در حالی که قدرت واقعی در اختیار طراحان خارجی باشد. با این حال، سرمقاله برای اثبات وجود چنین طرح هماهنگی یا ارتباط فرد مورد اشاره با آمریکا و اسرائیل، سند مشخصی ارائه نکرده است.
نشانههایی که به احمدینژاد اشاره دارند
مهمترین بخش سرمقالهٔ روزنامه «جمهوری اسلامی» که مدیرمسئول و صاحبامتیاز آن، مسیح مهاجری، به حاکمیت و علی خامنهای نزدیک بود، فهرستی از رخدادها و رفتارهای سیاسی است که نویسنده آنها را اجزای یک عملیات واحد معرفی میکند: «تغییر دولتها، حذف فیزیکی مسئولان ارشد، ترور رهبری، فرصت دادن به کسی که باید حلقه آخر باشد و نقشه راه را تکمیل کند».
این روزنامه از «تغییر دولتها، حذف فیزیکی مسئولان ارشد، ترور رهبری، فرصت دادن به کسی که باید حلقه آخر باشد و نقشه راه را تکمیل کند» سخن گفته و سپس به «مخالفخوانیهای او با به زیر سؤال بردن اولین و آخرین» و «سکوت معنادار در موارد لازم» اشاره کرده است.
نویسنده همچنین استفاده از تریبونهای عمومی برای تخریب سیاستمداران کنونی و پیشین، حتی چهرههای درگذشته، محصور یا کنارگذاشتهشده را بخشی از این طرح توصیف کرده است.
او در ادامه از «شتاب گرفتن تبلیغات گوبلزی و تکرار بزکشده تبلیغات انتخاباتی ۸۸ در فضای مجازی» نام برده است.
اشاره به انتخابات ریاستجمهوری سال ۱۳۸۸، سابقهٔ حملات سیاسی به چهرههای مختلف حکومت و سکوت طولانی یک رئیسجمهور پیشین، در کنار سایر نشانهها، این برداشت را تقویت میکند که منظور نویسنده محمود احمدینژاد است.
برخی دیگر از رسانههای داخل ایران نیز در تفسیر این سرمقاله، به نام احمدینژاد رسیدهاند؛ هرچند روزنامه «جمهوری اسلامی» صراحتاً از او نام نبرده است.
این روزنامه تأکید کرده است: «فرد مورد نظر، نه رضا پهلوی است، نه سران منافقین و نه بقیه مهرههای اپوزیسیون خارجنشین.»
نویسنده پس از کنار گذاشتن چهرههای مخالف جمهوری اسلامی در خارج از کشور، درباره فرد مورد نظر خود نوشته است: «این مهرهٔ داخلی هم زنگزده است» و افزوده: «زنگش هم آنقدر زیاد است که هرقدر روغنکاریاش کنند افاده نخواهد کرد.»
اتهامی قدیمی و سکوتی بحثبرانگیز
این نخستین بار نیست که نام احمدینژاد در گمانهزنیها درباره برنامه احتمالی اسرائیل برای آینده ساختار قدرت در ایران مطرح میشود.
روزنامه نیویورکتایمز پیشتر گزارشهایی دربارهٔ احتمال استفادهٔ دستگاه اطلاعاتی اسرائیل از رئیسجمهور اسبق جمهوری اسلامی در طرح تغییر حکومت منتشر کرده بود. دفتر احمدینژاد در تیرماه اتهام ارتباط او با اسرائیل را تکذیب کرد.
حسین رزاق، فعال و تحلیلگر سیاسی ساکن آلمان، در گفتوگو با رادیو فردا و با اشاره به سرمقاله روزنامه «جمهوری اسلامی»، این نوع روایتها را بیشتر گمانهزنی و تسویهحساب سیاسی میداند.
او یادآوری میکند که پیشتر مخالفان حسن روحانی، او و محمدجواد ظریف را گزینههای احتمالی بازگشت به قدرت معرفی میکردند. به باور رزاق، سکوت طولانی و نبود تحرک سیاسی آشکار احمدینژاد، فرضیه مشارکت او در چنین طرحی را تضعیف میکند.
احمدینژاد در دوران ریاستجمهوری با سخنان تند علیه آمریکا و اسرائیل شناخته میشد، اما در ماههای اخیر کمتر در انظار عمومی ظاهر شده است.
او البته کاملاً ساکت نبوده و پس از کشته شدن علی خامنهای و انتخاب رهبر جدید، بیانیههایی منتشر کرده است. با این حال، واکنش محدود او به دو جنگ ۱۲روزه و ۴۰روزه و کشته شدن مقامهای حکومتی انتقادهایی برانگیخته است.
در ۹ اسفند ۱۴۰۴، همزمان با حملات آمریکا و اسرائیل، گزارشهایی از حمله به محدوده میدان ۷۲ نارمک تهران، نزدیک محل اقامت احمدینژاد، منتشر شد.
شایعه کشته شدن او تکذیب شد؛ در مقابل، گزارشهایی از کشته شدن سه محافظش انتشار یافت. بخش عمده اطلاعات منتشرشده دربارهٔ جزئیات این حمله و وضعیت احمدینژاد، به روایت رسانهها و افراد نزدیک به او متکی بوده است.
عباس امیریفر، مشاور سابق احمدینژاد، در فروردین ۱۴۰۵ در گفتوگو با وبسایت خبرآنلاین گفت رئیسجمهور سابق بر اثر موج انفجار از ناحیه پا آسیب دیده، اما بهگفتهٔ دوستانش، مشکل جدی ندارد.
او دربارهٔ سکوت احمدینژاد گفت: «احمدینژاد یک روز شلوغ میکند، یک روز سکوت میکند.» امیریفر احتمال داد او برای شناسایی نشدن محل اقامتش، از انظار دور مانده باشد.
محمدرضا باهنر، نایبرئیس پیشین مجلس، نیز در شهریورماه گفته بود نمیداند احمدینژاد طرفدار جنگ است یا صلح.
منصور حقیقتپور، نمایندهٔ پیشین مجلس و از نزدیکان سیاسی علی لاریجانی، دبیر سابق شورای عالی امنیت ملی، هم اخیراً به روزنامه «شرق» گفته است: «فتنهٔ احمدینژاد هنوز ادامه دارد.»
این موضعگیریها نشان میدهد اختلاف بخشی از اصولگرایان با رئیسجمهور سابق، با وجود دوری او از قدرت، ادامه دارد.
از اتهام سیاسی تا درخواست نظارت امنیتی
با این حال، سرمقاله روزنامهٔ «جمهوری اسلامی» از انتقادهای معمول سیاسی فراتر رفته و خواستار اقدام حکومت علیه آنچه «نقشه راه» دشمنان خارجی توصیف کرده، شده است.
این روزنامه از مسئولان خواسته است چنین طرحی را «مرحله به مرحله خنثی کنند» و در فهرست اقدامات پیشنهادی خود، بر «پایش تبلیغات جریان متعلق به این نقشه راه و مهار کردن آن» و «زیر نظر گرفتن دقیق مهرهٔ مورد نظر طراحان نقشه راه» تأکید کرده است.
عطا محامد تبریز، تحلیلگر سیاسی ساکن اسپانیا، در گفتوگو با رادیو فردا معتقد است چنین اتهامهایی میتوانند ابزاری برای منزوی کردن احمدینژاد باشند.
بهگفتهٔ او، رئیسجمهور سابق هنوز برای بخشی از نیروهای درون جمهوری اسلامی جذابیت دارد و معرفیاش بهعنوان مهره دشمن میتواند راهی برای حذف او از صحنه سیاسی باشد. او در عین حال احتمال میدهد تکرار این حملات، خود به مطرح ماندن نام احمدینژاد کمک کند.
تفاوت سرمقالهٔ جدید روزنامه «جمهوری اسلامی» با انتقادهای متداول از احمدینژاد نیز در همین نکته است که نویسنده از طرح اتهام سیاسی فراتر میرود و خواستار نظارت امنیتی بر فردی میشود که او را بخشی از طرح قدرتهای خارجی معرفی میکند.
این در حالی است که روزنامه نه نام احمدینژاد را بهصراحت آورده و نه مدرکی برای اثبات ارتباط فرد مورد اشاره با آمریکا و اسرائیل ارائه کرده است.
احمدینژاد اگرچه همچنان عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام است، در حال حاضر نقش آشکاری در تصمیمگیریهای اصلی حکومت ندارد و درباره برنامهٔ احتمالی خود برای آینده نیز موضع روشنی نگرفته است.
با این همه، سرمقالهٔ روزنامهٔ «جمهوری اسلامی» نشان میدهد که نام او همچنان در منازعات درون جمهوری اسلامی مطرح است؛ سیاستمداری که زمانی با مواضع ضدآمریکایی و ضداسرائیلی شناخته میشد، اکنون در رسانهای درون حکومت بهطور تلویحی به ایفای نقش در طرح منتسب به همان دو کشور متهم میشود.




