از پوسترهای سرکش تهران تا کلاس های درس شکسته: زندگی در منطقه جنگی ایران – هندوستان امروز

پوسترهای عظیم، شعارهای ملی گرایانه و نمایش عمومی مقاومت بخش هایی از تهران را در برگرفته است، زیرا ایران در میان تنش های فزاینده در منطقه، پیامی از سرپیچی را منتشر می کند.

یکی از چشمگیرترین تصاویر در خیابان های پایتخت ایران، تصویر بزرگی از تنگه هرمز است که توسط توری غول پیکر پوشیده شده است که هواپیماها، کشتی های جنگی و پهپادهای آمریکایی را به دام می اندازد. این تصاویر یک هشدار مستقیم به دشمنانی است که سعی در ورود یا کنترل مسیر حیاتی دریایی دارند.

گیتا موهان، روزنامه نگار از تهران گزارش داد: «پیام این است که اگر بخواهید از تنگه هرمز عبور کنید، یا اگر بخواهید کنترل تنگه هرمز را به دست آورید، این همان اتفاقی است که برای هر کسی که بخواهد این کار را انجام دهد، خواهد آمد.

خیابان ها با بنرها، موسیقی میهن پرستانه و مردمی که پرچم های ایران را به اهتزاز درآورده اند، روحیه مقاومت و وحدت ملی را تقویت می کند.

او گفت: «پیام این است که آنها سازش نخواهند کرد، به خاطر هیچ کشور دیگری کشورشان را ترک نخواهند کرد و اجازه نخواهند داد که حاکمیت آنها به خطر بیفتد.»

زنانی که پرچم‌های غول‌پیکر ایران را حمل می‌کردند در حال تجمع در مکان‌های عمومی دیده می‌شدند و به نوبت آنها را تکان می‌دادند که وسایل نقلیه و عابران پیاده در شهر حرکت می‌کردند.

تشییع جنازه خامنه ای به دلیل نگرانی های امنیتی به تعویق افتاد

یکی دیگر از نقاط کانونی تهران، مقبره امام خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران است که انتظار می‌رود در نهایت مراسم تشییع پیکر رهبر معظم انقلاب در آنجا برگزار شود.

بر اساس گزارش های رسیده از تهران، بیش از 40 روز از درگذشت خامنه ای می گذرد. با این حال، هنوز مراسم رسمی تشییع جنازه به دلیل نگرانی های امنیتی و ترس از تجمعات عمومی بزرگ برگزار نشده است.

گیتا موهان در جریان گزارش زمینی خود گفت: «وقتی این اتفاق بیفتد، انتظار دارید میلیون‌ها هزار نفر از سراسر ایران در خیابان‌های تهران تردد کنند.»

مقبره جنوب تهران از اهمیت تاریخی فراوانی در ایران برخوردار است. پس از رحلت امام خمینی (ره) در 28 سال پیش، عزاداران به مدت سه روز در اجتماع جمع شدند تا اینکه پیکر ایشان با هلیکوپتر برای تدفین به محل منتقل شد.

انتظار می رود که مقامات ایرانی پس از بهبود شرایط امنیتی، مسیر مشابهی را برای مراسم پایانی خامنه ای طی کنند.

در این گزارش آمده است: «اما روزها طول کشید زیرا وضعیت امنیتی امروز خوب نیست و هنوز فضای کافی برای برگزاری مراسم خاکسپاری وجود ندارد.

چهره دیگر جنگ

به دور از شعارها و نمادها، غیرنظامیان عادی در تهران برای بازسازی زندگی های مختل شده توسط حملات تلاش می کنند.

در خیابان پیروزی، محله‌ای که به نظر می‌رسد یک محله تجاری-مسکونی معمولی است، اکنون پس از ضربه زدن به ساختمان جلال در 23 مارس، زخم‌های ویرانی را به همراه دارد.

طبقه بالای ساختمان دارای یک موسسه موسیقی بود که معلم حمیدرضا در کنار 20 مربی به نزدیک به 250 هنرجو آموزش می داد.

حمید به یاد می آورد: «ساعت 5 صبح بود. ناگهان چیزی شنیدیم. “وقتی به آنجا رسیدیم، تنها چیزی که دیدم این بود که همه تجهیزات بیرون ریخته شد، همه ابزار نابود شدند.”

او گفت که به نظر می رسد این حمله شامل موشک ها و پهپادها باشد.

او گفت: «هیچ تأسیسات نظامی، هیچ پایگاه نظامی و هیچ سایت مقاصد نظامی وجود نداشت. “شاید ما هدف نبودیم.”

چهار واحد داخل ساختمان به طور کامل تخریب شد، هرچند تلفات جانی نداشت.

این حمله باعث شد حمید و همسرش از نظر مالی و روحی آسیب ببینند. این مؤسسه بیش از یک محل کار برای دانش آموزان و معلمان شده بود.

او گفت: «اینجا به نوعی خانه دوم آنها بود. “آنها از نظر عاطفی شکسته شده اند.”

حمید با وجود از دست دادن مدرسه و ساز، اصرار داشت که به تدریس موسیقی ادامه دهد.

وی گفت: از فعالیت های هنری خود عقب نشینی نمی کنم. من برای مردم کار می کنم، نه برای هیچ حزب، دولت یا سیاست.»

او همچنین در مورد بازسازی بدون حمایت دولت صحبت کرد.

او گفت: “ما فقط تلاش کردیم تا دوباره روی پای خود بایستیم. از نظر مالی بسیار سخت بود. ما هیچ حمایتی از سوی دولت یا ایالت نداشتیم.”

سوالات در مورد اهداف غیرنظامی

ساکنان این منطقه همچنان می پرسند که چرا یک ساختمان غیرنظامی مانند یک موسسه موسیقی مورد حمله قرار گرفته است.

این محله شامل آپارتمان های مسکونی و مشاغل کوچک است که هیچ زیرساخت نظامی قابل مشاهده ای در نزدیکی آن وجود ندارد.

گیتا موهان در این گزارش گفت: «تمام کاری که او می‌خواست این بود که به شاگردانش موسیقی بیاموزد، فرهنگ ایرانی و موسیقی ایرانی را به هموطنانش گسترش دهد.

تخریب ساختمان جلال به یادآوری محلی از آنچه ساکنان آن را به عنوان هزینه پنهان درگیری توصیف می کنند، تبدیل شده است، هزینه ای که نه سربازان، بلکه توسط غیرنظامیانی که در میانه تنش های ژئوپلیتیکی تلاش می کنند تا زندگی عادی را بازسازی کنند.

در پایان این گزارش آمده است: «این هزینه جنگ است.

– به پایان می رسد