تنگه هرمز در باریک ترین نقطه خود بیست و یک مایل دریایی عرض دارد. یک پنجم نفت معامله شده جهان از طریق آن جابه جا می شود. در حال حاضر ایران آن را کنترل می کند. قیمت نفت از 100 دلار در هر بشکه گذشت. حمل و نقل جهانی در هرج و مرج است. و ایالات متحده، کشوری که این جنگ را در کنار اسرائیل در 28 فوریه آغاز کرد، خود را بدون ائتلاف، بدون برنامه مشخص و هیچ متحدی که مایل به حضور در لبه این تنگه است، می بیند.
رئیس جمهور دونالد ترامپ تلاش کرد. او خیلی تلاش کرد. او در Truth Social رفت و از چین، فرانسه، ژاپن، کره جنوبی و بریتانیا خواست تا کشتی های جنگی بفرستند. او از هر کشور روی زمین که نفت را از طریق هرمز دریافت می کند، دعوت کرد. او به خبرنگاران در هواپیمای ایر فورس وان گفت که شخصاً از هفت کشور خواسته است به ائتلاف دریایی بپیوندند. او به اعضای ناتو هشدار داد که در صورت امتناع از کمک، با “آینده بسیار بد” روبرو خواهند شد. او گفت که به یاد خواهد آورد چه کسی در کنار آمریکا ایستاد و چه کسی نه.
هیچ کس در کنار آمریکا نبود.
بریتانیا گفت که «به شدت به گزینهها نگاه میکند» اما کشتیهای نیروی دریایی سلطنتی را متعهد نخواهد کرد. در عوض، لندن پهپادهای شکار مین را پیشنهاد داد. ترامپ درخواست ناو هواپیمابر کرده بود و روبات دریافت کرده بود. نخست وزیر کایر استارمر به کاخ سفید گفته است که قرار دادن کشتی های جنگی بریتانیا در یک منطقه جنگی فعال گامی بیش از حد است. اد میلیبند، وزیر انرژی، به بی بی سی گفت و گفت که تنگه باید فوراً باز شود و با دقت افزود که باید از تشدید تنش جلوگیری شود. این یک استاد کلاس در نگفتن چیزی بود در حالی که ظاهراً چیزی می گفت.
ژاپن نزدیک به 70 درصد نفت خود را از طریق هرمز تامین می کند. هفتاد درصد این رقم به تنهایی باید توکیو را به یکی از اولین کشورهایی تبدیل می کرد که با آن قرارداد امضا می کرد. در عوض، نخست وزیر سانائه تاکایچی گفت که هر عملیات امنیتی دریایی با موانع قانونی “بسیار بالا” روبرو است. شینجیرو کویزومی، وزیر دفاع ژاپن به پارلمان گفت که ژاپن در حال بررسی استقرار این نیروها نیست. کشوری که با بسته شدن دائمی هرمز از نظر اقتصادی خفه می شود، همچنان به ائتلاف ترامپ نگاه می کند و نه می گوید.
فرانسه گفت که ممکن است در نهایت، زمانی که درگیری ها فروکش کند، کمک کند. استرالیا گفت که درخواستی از آن نشده است و بدون توجه به این موضوع کشتی ارسال نمی کند. وزیر خارجه آلمان به تلویزیون ملی رفت و با یک کلمه به این سوال که آیا برلین به “بخش فعال این درگیری تبدیل خواهد شد” پاسخ داد. خیر
کره جنوبی اعلام کرد که اوضاع را از نزدیک تحت نظر دارد. این عبارت به روش مؤدبانه جامعه بین المللی برای گفتن مطلقاً نه تبدیل شده است. هر دولتی دستش را در کیسه دیپلماتیک یکسانی برد و همان پاسخی را که با دقت بیان شده بود، بیرون کشید. دنیا یاد گرفته بود که به زبان اجتنابی روان صحبت کند.
چرا؟ سه دلیل اولاً اعتماد از بین رفته بود. چندین شریک خلیج فارس به رسانه های آمریکایی گفتند که به اندازه کافی در مورد مقیاس حملات اولیه هشدار داده نشده است. آنها احساس می کردند که در معرض انتقام جویانه ایران بدون تضمین حمایت آمریکا هستند. ثانیاً، ایران هزینه انجمن را افزایش داد. این حمله به فرودگاهها، بنادر و هتلها در سراسر کشورهای خلیجفارس حمله کرد و هر کسی را که به نظر میرسید طرف واشنگتن بود را هدف قرار داد. فرودگاه بین المللی دبی پس از برخورد یک پهپاد به مخزن سوخت موقتا بسته شد. تهران پیغام می داد و پیام دریافت شد. سوم، هیچ کس نمی تواند توضیح دهد که برنده شدن چگونه به نظر می رسد. تیم ترامپ این عملیات را یک موفقیت نظامی توصیف کرد و همزمان اعتراف کرد که جنگ تمام نشده است. این شکاف بین لفاظی و واقعیت، عضویت رسمی در ائتلاف را از نظر سیاسی سمی کرد.
در زیر همه اینها مشکل عمیق تری وجود دارد. «آمریکا اول» سالها به دنیا گفت که اتحادها قراردادهای بدی هستند، شرکای ناتو مفتخور هستند و تعهدات خارجی اشتباهات پرهزینهای هستند. شما نمیتوانید سالها را صرف از بین بردن حسن نیتی کنید که ائتلافها را در کنار هم نگه میدارد و سپس انتظار وفاداری را در زمانی که یک جنگ به سمتی میرود، داشته باشید. معامله در صلح به معنای رها شدن در درگیری است. دنیا آن سال ها را فراموش نکرد. به سادگی فاکتور خود را ارائه کرد.
ترامپ پیشبینی کرد که با پایان یافتن سریع جنگ، قیمت نفت “کاهش خواهد یافت”. ایران گفت که باثبات، قوی و آماده است. جایی بین این دو بیانیه، وضعیت واقعی قرار دارد و برای واشنگتن راحت نیست.
«اول آمریکا» برای همه چیز پاسخی دارد، به جز لحظه ای که دیگران اول می گویند.
– به پایان می رسد
تنظیم کنید
