طرح امنیتی جدید ترامپ بی سر و صدا رتبه هند را پایین می آورد – هندوستان امروز

ایالات متحده استراتژی امنیت ملی خود را در سال 2025 منتشر کرده است و هند بی سر و صدا و عمداً از جایگاه خود خارج شده است. در جایی که دولت های قبلی از دهلی نو به عنوان وزنه تعادل دموکراتیک پیشرو در برابر چین تجلیل می کردند، سند دور دوم پرزیدنت ترامپ، هند را به عنوان یک کشور عملکردی و معاملاتی تلقی می کند که دیگر مورد توجه قرار نمی گیرد، بلکه صرفاً به دلیل سودمندی آن ارزیابی می شود.

این استراتژی فقط چهار بار به هند اشاره می کند، همیشه در زمینه های عملی. واشنگتن اکنون به دنبال بهبود روابط تجاری با هند به ویژه برای تشویق کمک های بیشتر به امنیت هند و اقیانوس آرام از طریق چهارگانه است. تجارت تبدیل به اهرم می شود، همکاری مشروط می شود. این نشان دهنده استخدام استراتژیک است تا خواستگاری استراتژیک.

تضاد با قاب بندی دوران بایدن قابل توجه است. استراتژی‌های قبلی از بازدارندگی یکپارچه و همسویی نهادی بلندمدت صحبت می‌کردند و ظهور هند را برای منافع آمریکا مفید می‌دانستند. سند 2025 نشان دهنده ناراحتی در مورد تغییر قدرت است، به طوری که کارشناسان پیشنهاد می کنند که واشنگتن به طور فزاینده ای هند را بیش از حد مستقل و بیش از حد متعهد به چند صف بندی می داند که نمی تواند به خوبی در بلوک تحت رهبری ایالات متحده قرار گیرد.

جهان بینی ترامپ در سراسر جهان غالب است. این استراتژی گسترش بیش از حد جهانی را رد می کند، نیمکره غربی را در اولویت قرار می دهد، کنترل مهاجرت و تجدید حیات را بر تئاترهای دوردست. هند و اقیانوس آرام همچنان مهم است اما دیگر مرکز احساسی نیست. از شرکا انتظار می رود بار بیشتری را به دوش بکشند و عمل متقابل جایگزین اطمینان خاطر شود.

برای هند، این باعث ایجاد اصطکاک در مناطقی می شود که دهلی نو به طور تاریخی از خودمختاری خود محافظت کرده است: سیاست تجاری، تدارکات دفاعی و موقعیت استراتژیک. تاکید بر تجارت متوازن و تعرفه‌ها خطر اختلافات مجدد را افزایش می‌دهد، در حالی که بخش مهاجرت، مهاجرت مبتنی بر شایستگی را به‌عنوان یک راه گریز به‌جای یک دارایی چارچوب می‌دهد و به طور بالقوه درها را برای نیروی کار STEM هند می‌بندد.

سکوت راهبردی در قبال تنش های مرزی هند با چین، نشان دهنده بی میلی به درگیر کردن ایالات متحده در درگیری هایی است که به طور مستقیم رفاه آمریکا را تهدید نمی کند. هند تنها تا جایی ارزشمند می شود که به بازدارندگی چهارگانه کمک کند و با استانداردهای فناوری ایالات متحده همسو شود.

این خصومت نیست بلکه بی تفاوتی نسبت به احساسات است. هند نه با طرد شدن، بلکه با چالش مفید باقی ماندن بدون وابستگی مواجه است، در شراکتی که ستایش جایگزین فشار شده است و روابط مستلزم مذاکره مجدد دائمی است.

– به پایان می رسد