آنیل منون فضانورد ناسا و دو فضانورد روسی در ساعات اولیه روز چهارشنبه به وقت هند پس از کمی بیش از سه ساعت سوار شدن بر فضاپیمای سایوز ام اس-29 به ایستگاه فضایی بین المللی رسیدند. این سه نفر پس از اتصال به آزمایشگاه مداری با در آغوش گرفتن و دست دادن مورد استقبال قرار گرفتند.
به گفته ناسا، این ماموریت اولین پرواز فضایی منون است، در حالی که این دومین پرواز برای فضانوردان روسی پیوتر دوبروف و آنا کیکینا است. انتظار می رود این سه نفر حدود هشت ماه را در ایستگاه فضایی بگذرانند و قرار است در آوریل 2027 به زمین بازگردند.
فضاپیمای روسکوسموس حامل منون، دوبروف و کیکینا در ساعت 8:17 بعدازظهر روز سهشنبه با پرواز ایستگاه فضایی بر فراز کیهان از بایکونور بلند شد. پس از هشت دقیقه صعود به مدار مقدماتی، سایوز MS-29 تعقیب و گریز تقریباً سه ساعته خود را به ایستگاه فضایی بین المللی آغاز کرد و در ساعت 11:52 شب به وقت IST در ماژول پریچال پهلو گرفت.
خدمه سپس یک سری بررسیها را در فضاپیما و ایستگاه فضایی قبل از باز شدن دریچه در حدود ساعت 2 بامداد IST آغاز کردند. به دلیل از دست دادن سیگنال از ماهواره های ردیابی و رله داده، درست زمانی که دریچه در حال باز شدن بود، ویدئوی زنده از ایستگاه قطع شد. این پیوند 12 دقیقه بعد هنگامی که ماهواره ها برای رله سیگنال ها در محدوده قرار گرفتند، بازیابی شد.
اعضای خانواده منون، از جمله همسر فضانورد او آنا ویلهلم، و مدیر ناسا، جرد آیزاکمن، برای پرتاب در کیهان بایکونور حضور داشتند. در ISS، این سه نفر به فضانوردان ناسا جسیکا مایر، جک هاتاوی و کریس ویلیامز، فضانورد آژانس فضایی اروپا، سوفی آدنوت، و فضانوردان Roscosmos، سرگئی کود-سورچکوف، سرگئی میکایف و آندری فدیایف پیوستند.
به گفته ناسا، منون “تحقیقات علمی و تظاهرات فناوری را با هدف پیشبرد اکتشافات فضایی انسانی و بهره مندی از حیات روی زمین انجام خواهد داد.” زمانی که در ISS است، آزمایشهایی را روی اثرات فیزیولوژیکی پروازهای فضایی طولانی مدت انجام خواهد داد و بررسی میکند که چگونه گرانش بر جریان خون، ساختار ورید و ترکیب خون در فضانوردان تأثیر میگذارد.
او همچنین به آزمایش فناوری برای تولید مایعات داخل وریدی با استفاده از سیستم آب آشامیدنی ایستگاه کمک خواهد کرد. ناسا گفت چنین قابلیت هایی می تواند در طول ماموریت های اعماق فضا که در آن تجهیزات پزشکی محدود است، حیاتی شود. Menon به تحقیقات در زمینه تولید کریستال های نیمه هادی در فضا برای تولید قطعات مورد نیاز برای رایانه های با کارایی بالا، هوش مصنوعی و دستگاه های پزشکی پیشرفته ادامه خواهد داد. او همچنین تحقیقات اولتراسوند را با استفاده از روشهای واقعیت افزوده و هوش مصنوعی انجام خواهد داد که میتواند نیاز به پشتیبانی پزشکی از زمین را در ماموریتهای فضایی آینده برطرف کند.
پیش از این، یلنا رمیزوا، رئیس آژانس روسیه برای همکاری های بشردوستانه بین المللی Rossotrudnichestvo، به خبرگزاری دولتی تاس گفته بود که این موشک حامل نقاشی هایی است که توسط دانش آموزان هندی انجام شده است. او گفت: «اینها آثار برندگان مسابقه «اولین برای همیشه» است که به شصت و پنجمین سالگرد پرواز یوری گاگارین اولین فضانورد زمینی و همکاری روسیه و هند در زمینه اکتشافات فضایی اختصاص دارد.
منون که در مینیاپولیس از مهاجران اوکراینی و هندی متولد شد، یک پزشک اورژانس و یک سرهنگ نیروی فضایی ایالات متحده است. در طول مدت حضورش در نیروی هوایی ایالات متحده، او در خط مقدم در افغانستان در طول عملیات آزادی پایدار خدمت کرد و همچنین برای انجمن نجات هیمالیا، مراقبت از کوهنوردان در قله اورست، کار کرد. پدرش، KP Shankaran Menon، اهل اوتاپالام در ناحیه پالکاد کرالا است، در حالی که مادرش الیزابت یک مهاجر از اوکراین به آمریکا است.
منون، 49 ساله، همچنین یک سال را به عنوان سفیر روتاری برای مطالعه و حمایت از طرح های واکسیناسیون فلج اطفال در هند گذراند. او کار خود را در ناسا به عنوان جراح پرواز در سال 2014 آغاز کرد و با فضانوردانی که در ایستگاه فضایی بینالمللی کار و زندگی میکردند کار کرد. او در سال 2018 به SpaceX پیوست، جایی که برنامه پزشکی این شرکت را آغاز کرد، به آماده شدن برای اولین پروازهای فضایی انسانی آن کمک کرد و از نزدیک روی توسعه Starship، موشک فوق سنگین و فضاپیما برای ماموریتهای ماه، مریخ و فراتر از آن کار کرد. او در دسامبر 2021 به عنوان فضانورد ناسا انتخاب شد و ماه بعد به برنامه آموزشی دو ساله پیوست. همسر او آنا در سپتامبر 2024 به عنوان بخشی از Polaris Dawn، یک پرواز فضایی خدمه خصوصی که توسط اسپیس ایکس انجام میشد، به فضا سفر کرد که نزدیک به پنج روز به طول انجامید.
ورود منون به ایستگاه فضایی بینالمللی در سایوز MS-29، آغاز اولین مأموریت او در فضا، در کنار دوبروف و کیکینا، پس از پرتاب از بایکونور و یک سفر سه ساعته به ایستگاه است. طی هشت ماه آینده، او قرار است قبل از بازگشت خدمه به زمین در آوریل 2027، طیف وسیعی از کارهای تحقیقاتی و فناوری را انجام دهد.
با ورودی های PTI
– به پایان می رسد
