همین الان در هند بیرون بروید و هوا به شما خوشامد نمی گوید. تنبیهت میکنه از اواسط آوریل تا می 2026، بیشینه دمای روزانه در بخشهای بزرگی از کشور از 46 درجه سانتیگراد گذشت و برخی از شهرها 5 تا 8 درجه بالاتر از نرمافزارهای فصلی هستند. دمای بالانگیر در اودیشا 48 درجه سانتیگراد بود. در اواخر آوریل، 98 شهر از 100 شهر گرم جهان در داخل مرزهای هند قرار گرفتند. یک مشت نیست. نه نصف نود و هشت.
و درست زمانی که هند زیر گرما شکست، اروپا نیز از آن پیروی کرد. فرانسه از کشته شدگان خبر داد. لندن چیزی را ثبت کرد که هواشناسان آن را شب گرمسیری می نامند، جایی که دمای هوا به زیر 20 درجه سانتی گراد نمی رسد. اسکاتلند آتش گرفت. بریتانیا یک رکورد صد ساله دما را شکست، سپس روز بعد دوباره آن را شکست. این یک رویداد آب و هوایی منطقه ای نبود. این یک وضعیت اضطراری همزمان و سراسر قاره بود و تغییرات آب و هوایی در مرکز همه آن قرار داشت.
چرا اینقدر بد شد
علت فوری سیستم های آب و هوایی پرفشار است که در جنوب آسیا مستقر شده و از حرکت خودداری کرده اند. هنگامی که این سیستم ها در جای خود قفل می شوند، تشکیل ابر را سرکوب می کنند، بارندگی را مسدود می کنند و هوای گرم را در نزدیکی سطح به دام می اندازند. گرما روز به روز ایجاد می شود و جایی برای رفتن وجود ندارد.
با این حال، در پس مکانیک فوری، حقیقتی بزرگتر و ناراحتکنندهتر وجود دارد. گاوین اشمیت، مدیر انستیتوی مطالعات فضایی گودارد ناسا، مقیاس کاری را که بشریت قبلا انجام داده است را در چشم انداز روشنی قرار می دهد.
اشمیت گفت: ما سیاره را از قرن نوزدهم حدود 1.5 درجه سانتیگراد گرم کرده ایم و این در نیمه راه پلیوسن است. “پلیوسن دوره 3 میلیون سال پیش بود. این آخرین باری بود که واقعاً کاملاً گرم بود و فقط سه درجه سانتیگراد گرمتر از دوران پیش از صنعت بود. بنابراین ما در نیمه راه هستیم. اما اکنون در میلیون ها سال، در 150 سال آینده.”
صد و پنجاه سال برای سفر نیمه راه به اقلیمی که سه میلیون سال پیش وجود داشت. این سرعتی است که بشریت سیاره را بیثبات کرده است.
گرمای شدید واقعا چه می کند
عدد روی دماسنج تنها بخشی از داستان را بیان می کند. رطوبت بقیه چیزها را می گوید. بدن انسان از طریق عرق خود را خنک می کند. هوای مرطوب که از قبل با رطوبت اشباع شده است، تبخیر را به طور چشمگیری کاهش می دهد. بدن همچنان گرم می شود. دمای اصلی بالا می رود. گرمازدگی وارد می شود و بدون خنک شدن سریع و مراقبت های پزشکی فوری، باعث مرگ می شود.
برای افراد مسن در فضای باز، دمای 35 درجه سانتیگراد همراه با رطوبت 90 درصد به اندازه ایستادن در گرمای خشک 45 درجه سانتیگراد کشنده است. حتی بزرگسالان سالم بین 18 تا 35 سال با خطر مرگ در دمای 45 درجه سانتی گراد با رطوبت 40 درصد مواجه هستند. موج گرما دستکم 37 نفر را در هند و 10 نفر را در پاکستان گرفت، ارقامی که به طور گسترده تایید میشود که شمارش بسیار کم است.
سیستم هایی که خم شدند
اوج تقاضای برق هند در 21 می به رکورد 270.8 گیگاوات رسید، زیرا میلیون ها نفر به طور همزمان به تهویه مطبوع دست یافتند. قطعی برق به دنبال داشت. کمبود آب گریبان شهرها را گرفته است. گاوها در راجستان مردند. سطح جاده ها در دهلی به 65 درجه سانتیگراد رسید. زیرساخت برای این کار طراحی نشده بود، زیرا در بیشتر زمان وجودش، نیازی به این کار نبود.
هیچ حالت عادی برای بازگشت وجود ندارد
شاید دلهرهآورترین بخش این بحران این فرض باشد که تسکین، زمانی که میآید، به معنای بازگشت به حالت عادی است. اشمیت این ایده را به کلی از بین می برد.
او گفت: “هیچ حالت عادی وجود ندارد، زیرا این بدان معناست که ما فقط در همان جایی که هستیم می مانیم و نیستیم.” اوضاع در حال بدتر شدن است. برای اینکه بتوانیم گرمایش جهانی را تثبیت کنیم، حتی در سطح فعلی، عملاً باید به صفر خالص برسیم. ما باید انتشار دی اکسید کربن را در جو متوقف کنیم. و این یک چالش بزرگ است. بنابراین به این زودی ها اتفاق نمی افتد. و بنابراین در حالی که این اتفاق نمی افتد، دماهای شدید افزایش می یابد و درجه حرارت شدیدتر می شود.
جلوتر رفت. «اگر برنامهریزی میکنید بر اساس شرایط آبوهوای شدید دهه 1980، پس از آن چیزی که واقعاً قرار است رخ دهد منسوخ شدهاید.»
اعداد این را تایید می کنند. در سطوح فعلی گرمایش حدود 1.4 درجه سانتیگراد، رویدادهایی مانند این تقریباً هر پنج سال یک بار در جنوب آسیا رخ می دهد. جهان تا سال 2100 به 2.6 درجه سانتیگراد می رسد، در این نقطه، امواج گرمایی با این شدت هر دو تا سه سال یکبار می رسد و 2.2 درجه سانتیگراد گرمتر می شود.
تشخیص نهایی اشمیت فضای کمی برای راحتی باقی می گذارد. ما هنوز واقعاً شروع به کاهش میزان دی اکسید کربن در جو نکرده ایم.
بادهای موسمی در ماه ژوئن تسکین می دهد. اما پدال گاز همچنان پایین است.
– به پایان می رسد
