در سه بعدی: چگونه یک رئیس جمهور را ربودیم و چگونه گرفتار نشویم – هندوستان امروز

گرفتن هدف در یک کشور خارجی دشوار است. دستگیری رئیس جمهور مستقر در خاک خارجی تقریباً غیرممکن تلقی می شود.

این همان کاری است که ایالات متحده انجام داد. یک تیم دلتا فورس موفق شد نیکولز مادورو رئیس جمهور ونزوئلا و همسرش را دستگیر کند. سوال این است که ارتش آمریکا چگونه از غیرممکن ها خارج شد؟

مادورو از جایی که یک مجتمع نظامی بسیار امن در Fuerte Tiuna در نظر گرفته می‌شد گرفته شد که حتی دارای تونل‌هایی بود که به کوه‌ها منتهی می‌شد و می‌توانست از یک حمله هوایی پشتیبانی کند. در زیر یک مدل سه‌بعدی از این مجموعه را مشاهده می‌کنید که توسط تیم اطلاعات منبع باز India Today (OSINT) بازسازی شده است. برای اطلاعات بیشتر روی اعداد مشروح کلیک کنید.

یک نمونه اولیه با وضوح بسیار پایین که حمله شبانه به مجتمع نظامی Fuerte Tiuna در کاراکاس را نشان می دهد. (اعتبار: مشارکت کنندگان Sketchfab/ India Today OSINT)

ونزوئلا یک قدرت نظامی همتا با ایالات متحده نیست، اما در دفاع از رئیس جمهور خود نیز ناتوان نیست. موجودی پدافند هوایی این کشور شامل 53 سامانه برد بلند و میان برد، ده ها سامانه موشکی کوتاه برد، بیش از 440 توپ ضد هوایی و یک نیروی جنگنده کوچک بود. تعداد نیروهای زمینی آن به صدها هزار نفر می رسد. نیروهای دلتای ایالات متحده از MH-60M Black Hawks و MH-47G Chinooks استفاده کردند که هر دو پلتفرم های توانمندی هستند اما همچنان در برابر قدرت شلیک مادورو در اطراف خود آسیب پذیر هستند.

ماه‌ها قبل از حمله شبانه به کاراکاس، اطلاعات ایالات متحده به سلسله مراتب دولت ونزوئلا نفوذ کرده بود و نه تنها جزئیات امنیتی و حرکات مادورو، بلکه آسیب‌پذیری‌های شبکه‌های دفاع هوایی و سیستم‌های فرماندهی ونزوئلا را نیز ترسیم کرده بود. پشتیبان‌گیری از اطلاعات انسانی دارایی‌های فنی از جمله پهپادهای نظارتی RQ-170 Sentinel در آسمان و کشتی پشتیبانی جنگ ویژه ام وی اوشن تریدر در دریا بود. این دارایی ها وظیفه حمله نداشتند، اما وظیفه آنها کمک به جمع آوری اطلاعات و ارتباطات قبل از شروع حمله بود.

هنگامی که سرانجام دستور داده شد و حتی قبل از شلیک اولین گلوله ها، اجزای سایبری و جنگ الکترونیک از قبل در حرکت بودند. شبکه های برق آفلاین و کانال های ارتباطی قطع شد. سپس مراکز فرماندهی و کنترل پدافند هوایی توسط F-35 های رادارگریز مورد اصابت قرار گرفتند. قبل از اینکه هلیکوپترهای کم پرواز به سمت محافظان مادورو حرکت کنند، EA-18G Growlers حسگرهای رادار را کور کرده و شبکه را مختل کرد.

حدود 150 هواپیما از جمله F-22 Raptors، F-35 Lightning IIs، F/A-18 Super Hornets، E-2D Hawkeyes و بمب افکن های استراتژیک B-1B Lancer تضمین کردند که هر تهدید بزرگی خنثی می شود. مواضع آنها پس از ماه ها شناسایی و نظارت بر سیگنال شناسایی شده بود.

مجتمع نظامی Fuerte Tiuna، جایی که مادورو در آن اقامت داشت، بسیار امن تلقی می شود و دارای شبکه های تونلی است که برای محافظت در هنگام حملات هوایی طراحی شده است. اما قبل از رسیدن به آنها، مادورو در میان یک درگیری شدید اسلحه دستگیر شد که تقریباً 70 نفر از نگهبانان او کشته شدند، در مقایسه با هفت مجروح در طرف آمریکایی، از جمله یک خلبان شینوک که پس از اصابت سه گلوله جان سالم به در برد. نرخ موفقیت غیرمعمول بالا نیز به اجرای تمرینات دلتا فورس در داخل یک ماکت از ترکیب مادورو نسبت داده شد. دلتا فورس این ورود را بداهه نکرده است. آنها آن را – به طور مکرر – در یک کپی در مقیاس کامل از ترکیب هدف تمرین کردند. هر زاویه، هر دیوار و هر اتاق برای مطابقت با واقعیت چیدمان Fuerte Tiuna، بر اساس مجموعه اطلاعات، مدل‌سازی شده بود.

سه اشتباهی که به قیمت آزادی مادورو تمام شد:

یک: آسیب پذیری دفاع هوایی.

علیرغم داشتن سیستم های متعدد، دفاع ونزوئلا به طور ضعیفی به هم مرتبط بود و در معرض اختلالات سایبری و الکترونیکی هماهنگ بود. هنگامی که گره های کلیدی مسدود شدند و ارتباطات قطع شد، کل شبکه از کار افتاد. پس از افشای مکان های باتری به دشمن، دفاع هوایی دیگر مفید تلقی نمی شود.

دو: فروپاشی ضد اطلاعات.

مادورو با انعام باارزش ایالات متحده بر سر خود و بحران داخلی، باید حلقه درونی خود را تنگ می کرد. گزارش شده است که عوامل آمریکایی به افراد و اطلاعات در اعماق دستگاه امنیتی دسترسی پیدا کردند. این امر امنیت موقعیتی مادورو را به خطر انداخت.

سه: خطا در نظم و انضباط سیگنال.

ارتباطات مدرن زندگی را آسان‌تر می‌کند، اما رهبران را نیز قابل ردیابی می‌کند. حلقه مادورو به استفاده از ارتباطات الکترونیکی ادامه داد که آنها را برای اطلاعات سیگنال قابل مشاهده می کرد. در مقابل، اسامه بن لادن سال‌ها با اجتناب از ردپای دیجیتال و انتقال الکترونیکی از دستگیری طفره رفت.

و درس؟ در جنگ مدرن، حمله نقطه اوج نیست، بلکه آخرین اقدام است، پس از ترسیم هدف، جداسازی، کور شدن و از بین بردن انسجام دفاعی.

– به پایان می رسد