آیا جنبش ژنرال نپال می تواند نپال بهتری بسازد یا آن را به یک برده به غرب تبدیل کند؟ – هندوستان امروز

نپال از زمان سقوط سلطنت ، خود را در مرکز مهمترین تحولات سیاسی خود می یابد ، زیرا یک ممنوعیت ساده در رسانه های اجتماعی یک شورش نسلی را که قبلاً ادعا کرده است نخست وزیر و تهدید به تغییر شکل چشم انداز سیاسی این کشور به طور کامل نادیده گرفته است.

https://www.youtube.com/watch؟v=rerhynqecnu

آنچه در 4 سپتامبر 2025 به عنوان سرکوب دولت در سیستم عامل های رسانه های اجتماعی آغاز شد ، به سرعت به چیزی بسیار عمیق تر تبدیل شد. در طی چند روز ، ده ها هزار نفر از نپالی های جوان در سن 13 تا 28 سال در خیابان های کاتماندو و سایر شهرها سیل زده بودند ، مناجات آنها برای “خاموش کردن فساد ، نه رسانه های اجتماعی” که از پایتخت تکرار می شود. معترضین ، شامل دانشجویان ، فریلنسرها و کارآفرینان کوچک ، با یک واکنش وحشیانه دولت روبرو شدند که شامل گاز اشک آور ، توپ های آب و به طرز غم انگیزی ، مهمات زنده بود که 19 کشته و صدها مجروح را به خود اختصاص داد.

کاتالیزور این بسیج فوق العاده صرفاً خود ممنوعیت نبود ، بلکه آنچه را که به نسل دیجیتالی نپال نشان می داد ، بود. در قلب اعتراضات عبارت ویروسی “بچه های NEPO” بود که به یک فریاد تجاوز در برابر نپوتیسم درگیر که باعث ایجاد سیاسی نپال شد ، تبدیل شد. نپالیس جوان تصاویر جانبی در کنار هم در رسانه های اجتماعی به اشتراک گذاشت و در تضاد با شیوه زندگی لوکس فرزندان وزیران که در مدارس نخبه شرکت می کنند و از تعطیلات گرمسیری با مبارزات خود علیه بیکاری و مشکلات اقتصادی لذت می برند.

برای این بومیان دیجیتال ، که از طریق Tiktok درآمد کسب می کنند ، به عنوان آزادکار برای مشتریان بین المللی کار می کنند و از طریق برنامه های پیام رسانی رمزگذاری شده سازماندهی می کنند ، ممنوعیت رسانه های اجتماعی نه تنها گفتار آزاد بلکه معیشت آنها را تهدید می کند. تلاش دولت برای سکوت سکوهایی که فساد را به طرز تماشایی در معرض دید قرار می دهند و نارضایتی آنلاین را به انقلاب خیابانی تبدیل می کنند.

صحنه های چشمگیر 8 و 9 سپتامبر مدتهاست که در حافظه جمعی نپال حک شده است. معترضین موانع امنیتی را در اطراف پارلمان نقض کردند و شعله های آتش این ترکیب را به محض افزایش دود غلیظ بر روی کاتماندو لیسیدند. خانه های رهبران سیاسی ، خرابکاری شده و یا دچار آتش سوزی شدند. در طی چند ساعت ، وزیر خانه استعفا داده بود. طی یک روز ، نخست وزیر KP شارما الی خود مجبور شد کناره گیری کند.

این قیام در زمینه نپال از ناامیدی های مکرر سیاسی اهمیت ویژه ای دارد. این کشور شاهد جنبش های دموکراتیک متعددی بوده است ، از انقلاب سال 1951 که رژیم رانا استبدادی را به جنبش مردم سال 2006 پایان داد که در نهایت سلطنت را در سال 2008 لغو کرد. هرکدام وعده طلوع جدید حاکمیت پاک و پاسخگویی را دادند. با این حال ، تا سال 2025 ، نپال بیش از ده ها دولت را دوچرخه سواری کرده بود ، هر یک متهم به همان فساد و کرونیسم که رژیم های قبلی را مشخص می کرد.

این طعنه از معترضین گم نشده بود که جمهوری ، که برای فرار از امتیاز ارثی تأسیس شده است ، به سادگی این امتیاز را به شکل جدیدی تبدیل کرده است. انقلابیون پیشین وزیر شدند و فرزندان آنها به “بچه های نئو” تبدیل شدند که نسل جوان را عصبانی کرد. خود الی ، که به عنوان یک فرد خارجی ناسیونالیست برخاست ، از همه چیزهایی که روزگاری با آن مخالفت کرده بود ، نشانگر بود.

سوال فوری که نپال با آن روبرو است این است که بعدی خواهد بود. رویه های پارلمان می تواند دولت ائتلاف جدیدی را تولید کند ، اما این خطر را تکرار می کند که همان تجارت شکننده اسب را که باعث انزجار عمومی شده است ، تکرار می کند. انتخابات اولیه ممکن است بدون تغییر شیوه ها ، دستورالعمل ها را تازه کند. یک دولت سرپرست تکنوکرات می تواند فضای تنفسی را برای اصلاحات واقعی فراهم کند.

هر راهی که نپال انتخاب کند ، نادیده گرفتن خواسته های نسل Z باعث فاجعه دادگاه می شود. این معترضین نشان داده اند که بومیان دیجیتال می توانند دولت را به زانو درآوردند. خواسته های آنها برای شفافیت ، مشارکت جوانان ، نهادهای ضد فساد مستقل و حمایت از حقوق دیجیتال بیش از ترجیحات سیاست را نشان می دهد. آنها قیمت ثبات سیاسی در نپال مدرن را تشکیل می دهند.

سوال اساسی باقی مانده است که آیا این قیام نسلی می تواند از موفقیت خود در خیابان ها فراتر رود تا چیزی بهتر در دولت بسازد. انقلاب سپتامبر نپال آغاز شده است. این که آیا این امر به تحول واقعی اوج می رسد یا به ناامیدی آشنا محو می شود ، آینده سیاسی کشور را تعریف می کند.

– به پایان می رسد