برای اکثر هندی ها ، آزادی در 15 اوت سال 1947 آمد ، روزی که پرچم استعمار انگلیس پایین آمد و سه گانه بر فراز یک ملت جدید افزایش یافت. اما برای برخی از گوشه های این کشور وسیع ، استقلال در آن روز نرسید.
در حیدرآباد ، گوا و سیکیم ، آزادی یا ادغام در هند تاریخ خاص خود را در تقویم داشت.
https://www.youtube.com/watch؟v=otcuetk0tjk
یک ملت ، بسیاری از تاریخ های آزادی
هر ساله در 15 اوت ، سه گانه در یونیسون در سراسر کشور می چرخد. مدارس ، دفاتر و خیابان ها با آهنگ های میهن پرستانه تکرار می شوند. در پشت این جشن جمعی ، تاریخ لایه ای قرار دارد ، جایی که آزادی در فصل ها آشکار می شود ، نه در یک روز واحد.
حیدرآباد: ادغام که یک سال طول کشید
هنگامی که بقیه هند در اوت سال 1947 آزاد شدند ، نظام حیدرآباد از پیوستن به اتحادیه هند خودداری کرد. بیش از یک سال ، دولت پرنسلی از هم جدا شد ، حتی در حالی که بقیه کشور اولین قدم های خود را به عنوان یک دموکراسی برداشتند.
تنها در سپتامبر سال 1948 ، پس از عملیات پولو توسط نیروهای هندی ، حیدرآباد با هند ادغام شد. برای بسیاری از ساکنان ، آن روز استقلال واقعی بود.
گوا: آزادی پس از 451 سال حکومت
در حالی که هند 14 سال استقلال را جشن می گرفت ، گوا هنوز در حال پرواز پرچم پرتغال بود. پرتغال از واگذاری مستعمره خود امتناع ورزید و ادعا کرد که گوا بخشی جدایی ناپذیر از قلمرو خارج از کشور است.
در دسامبر سال 1961 ، نیروهای مسلح هند عملیات ویجی را آغاز کردند و به 451 سال حکومت استعماری پایان دادند. گوا این روز را به عنوان روز آزادی نشان می دهد ، یادآوری اینکه استقلال یک دهه و نیم دیرتر از بقیه هند است.
سیکیم: از سلطنت تا 22 کشور هند
در هیمالیا ، پادشاهی سیکیم مسیری منحصر به فرد را دنبال کرد. این محافظ هند در سال 1950 شد اما برای ده ها سال یک سلطنت مستقل باقی ماند.
در سال 1975 ، پس از همه پرسی ، سیکیم رسماً به عنوان 22 مین ایالت خود به اتحادیه هند پیوست. برای مردم سیکیم ، 16 مه ، ادغام آنها در داستان هند را نشان می دهد.
یک سری طلوع
ادغام حیدرآباد ، آزادی گوا و ادغام سیکیم همه بخشی از همان سفری هستند که در سال 1947 آغاز شد. آنها نشان می دهند که استقلال در هند یک طلوع آفتاب نبود ، بلکه یک سری سحر در افق های مختلف می شکند.
از آنجا که ملت این 15 اوت را زیر یک پرچم جمع می کند ، لازم به یادآوری است که آزادی در هند روزهای تولد زیادی دارد. هرکدام سزاوار جشن گرفتن هستند.
– به پایان می رسد
