آرژانتین – اسپانیا؛ فینالی برای تعیین فرمانروای جهان
سرانجام به پرده آخر رسیدیم؛ به شبی که پس از ۱۰۳ مسابقه، بزرگترین جام فوتبال جهان صاحب خود را خواهد شناخت. امشب ورزشگاه متلایف در ایست رادرفورد نیوجرسی، در چند کیلومتری منهتن، میزبان فینالی است که شاید حتی داستانپردازترین نویسندگان فوتبال نیز نمیتوانستند ترکیبی جذابتر از آن بسازند: آرژانتینِ لیونل مسی برابر اسپانیای لامین یامال؛ قهرمان جهان مقابل قهرمان اروپا، تیم اول رنکینگ فیفا در برابر تیم دوم، و پادشاه سالهای اخیر فوتبال ملی در برابر جدیترین مدعی جانشینی او.
اما این ورزشگاه برای مسی تنها محل برگزاری یک فینال دیگر نیست. درست ۱۰ سال قبل در همین زمین بود که او پس از ناکامی مقابل شیلی در فینال کوپاآمریکای ۲۰۱۶ و از دست دادن ضربه پنالتی، در اوج تلخی اعلام کرد دورانش در تیم ملی به پایان رسیده است. آن شب متلایف برای مسی به نقطه شکست تبدیل شد؛ ورزشگاهی که بزرگترین بازیکن نسل خود در آن احساس کرد دیگر توانی برای تحمل شکستهای پیاپی با پیراهن آرژانتین ندارد.
چند ماه بعد او در تصمیم خود تجدیدنظر کرد؛ بازگشتی که مسیر تاریخ فوتبال ملی آرژانتین را تغییر داد: قهرمانی کوپاآمریکا، فتح فینالیسیما، قهرمانی در جام جهانی قطر، تکرار قهرمانی در کوپاآمریکا، و حالا رسیدن دوباره به فینال جام جهانی. مسی امشب به همان ورزشگاهی بازمیگردد که روزی در آن خود را شکستخورده میدید، اما این بار در قامت فرمانده تیمی که بازیکنانش نه فقط در کنار او، بلکه برای او میجنگند.
شاید فوتبال برای کامل کردن داستان مسی نمیتوانست صحنهای نمادینتر از این پیدا کند.
بازگشت به متلایف؛ این بار برای پایان خوش
رسانههای آرژانتینی در روزهای منتهی به فینال، بیش از هر چیز روی مفهوم «بازگشت» تأکید
فتح دومین جام جهانی پیاپی، میتواند آخرین تردیدها را در بحث همیشگی بهترین بازیکن تاریخ از میان بردارد؛ بحثی که نامهای پله، دیهگو مارادونا و مسی را برای همیشه در کنار یکدیگر قرار داده است.
کردهاند؛ بازگشت کاپیتان به محل تلخترین تصمیم دوران ملیاش و فرصت تبدیل یک خاطره دردناک به باشکوهترین پایان ممکن.
این احتمال وجود دارد که دیدار امشب آخرین بازی لیونل مسی با پیراهن آلبیسلسته باشد. نه مسی و نه لیونل اسکالونی آن را رسماً تأیید نکردهاند، اما در ۳۹ سالگی و در آستانه پایان یک جام جهانی دیگر، همه میدانند که شاید فرصتی برای تکرار چنین شبی وجود نداشته باشد. اسکالونی در نشست خبری پیش از مسابقه، مسی را «تاریخ زنده فوتبال» توصیف کرد و از هواداران خواست از هر دقیقه حضور او در زمین لذت ببرند.
مسی در این جام نیز برخلاف تمام پیشبینیها تنها یک رهبر نمادین نبوده است. او با هشت گل، پس از کیلیان امباپه در رده دوم جدول گلزنان قرار دارد، و همچنان مهمترین منبع خلق موقعیت و آرامش آرژانتین در لحظات بحرانی است.
پیروزی آرژانتین این تیم را پس از ایتالیا در سالهای ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ و برزیل در سالهای ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ به سومین کشوری تبدیل میکند که از عنوان قهرمانی خود در جام جهانی دفاع کرده است. آلبیسلسته با چهارمین قهرمانی نیز در کنار آلمان و ایتالیا قرار میگیرد؛ و با چهار قهرمانی پس از واگذاری دائمی جام ژول ریمه به برزیل به پرافتخارترین تیم دوران جام کنونی تبدیل خواهد شد.
برای مسی نیز یک قهرمانی دیگر چیزی فراتر از افزودن جامی تازه به ویترین افتخارات است. فتح دومین جام جهانی پیاپی میتواند آخرین تردیدها را در بحث همیشگی بهترین بازیکن تاریخ از میان بردارد؛ بحثی که نامهای پله، دیهگو مارادونا و مسی را برای همیشه در کنار یکدیگر قرار داده است. مسی پیش از این تقریباً تمام قلههای قابل فتح را فتح کرده، اما فوتبال گاهی حتی برای کاملترین افسانههایش نیز یک فصل اضافه مینویسد.
اسپانیا؛ نسلی که میخواهد از سایه ۲۰۱۰ بیرون بیاید
در سوی دیگر میدان، اسپانیا تنها برای متوقف کردن آخرین رقص مسی وارد زمین نمیشود. لاروخا به نیوجرسی آمده تا ثابت کند موفقیتهای سالهای اخیرش آغاز یک دوره تازه بوده است نه یک درخشش کوتاهمدت.
شانزده سال پس از آنکه نسل ژاوی، آندرس اینیستا، سرخیو بوسکتس، ایکر کاسیاس و داوید ویا قهرمانی یورو ۲۰۰۸ را به جام جهانی ۲۰۱۰ پیوند زد، نسل جدید اسپانیا میتواند همان مسیر را تکرار کند. تیم لوئیس دلافوئنته پس از قهرمانی اروپا اکنون تنها یک مسابقه با دومین ستاره تاریخ فوتبال اسپانیا فاصله دارد.
رسانههای اسپانیایی این مسابقه را تقابل «پادشاه و وارث» نامیدهاند: مسی ۳۹ ساله در برابر
روزی که این عکس گرفته شد هیچ کس باور نمیکرد سالها بعد این دو در فینال جام جهانی رودرروی هم قرار گیرند
لامین یامال ۱۹ ساله؛ دو بازیکنی که برای نخستین بار و شاید آخرین بار در یک مسابقه رسمی مقابل یکدیگر قرار میگیرند. تصویری قدیمی که در آن مسی جوان، لامین یامالِ نوزاد را در یک برنامه خیریه در آغوش گرفته بود، حالا به یکی از نمادهای فینال تبدیل شده است؛ گویی فوتبال سالها قبل، بیآنکه کسی بداند، پوستر این شب را آماده کرده بود.
با این حال، محدود کردن قدرت اسپانیا به یامال، همانقدر اشتباه است که آرژانتین را فقط مسی بدانیم. مهمترین ویژگی تیم دلافوئنته، ساختار جمعی آن است. اسپانیا در مراحل حذفی با عبور از اتریش، پرتغال، بلژیک و فرانسه به فینال رسیده، و در تمام این مسیر تنها یک گل دریافت کرده است. پیروزی ۲ بر صفر برابر فرانسه در نیمهنهایی، یکی از کاملترین نمایشهای این تیم بود؛ مسابقهای که در آن لاروخا نشان داد علاوه بر مالکیت توپ، توان کنترل فضا، دفاع منظم، و ضربه زدن در لحظه مناسب را نیز دارد.
دلافوئنته تأکید کرده اسپانیا قصد ندارد برای مهار مسی از یارگیری نفر به نفر استفاده کند. برنامه او احتمالاً محدود کردن فضاهای مرکزی، کاهش فاصله خطوط، و جلوگیری از دریافت توپ توسط کاپیتان آرژانتین در اطراف محوطه جریمه خواهد بود؛ جایی که یک لمس، یک چرخش یا یک پاس مسی میتواند تمام نظم دفاعی حریف را از بین ببرد.
نظم اسپانیا برابر هنر بقا در آرژانتین
مسیر دو تیم تا فینال، تفاوت شخصیت آنها را نیز بهخوبی نشان میدهد. اسپانیا غالباً
مسیر دو تیم تا فینال، تفاوت شخصیت آنها را نیز بهخوبی نشان میدهد. اسپانیا غالباً مسابقاتش را با نظم، مالکیت و کنترل پیش برده است. آرژانتین اما بیش از آنکه در تمام ۹۰ دقیقه مسلط باشد، در لحظات تعیینکننده زنده مانده و ضربه نهایی را وارد کرده است.
مسابقاتش را با نظم، مالکیت و کنترل پیش برده است. آرژانتین اما بیش از آنکه در تمام ۹۰ دقیقه مسلط باشد، در لحظات تعیینکننده زنده مانده و ضربه نهایی را وارد کرده است.
قهرمان جهان در مراحل حذفی بارها تا مرز حذف پیش رفت، دو بار کارش به وقتهای اضافه کشیده شد، و در دو مسابقه دیگر در دقایق پایانی نتیجه را تغییر داد. در نیمهنهایی نیز مقابل انگلیس، پس از یک نبرد دشوار، با بازگشتی دیرهنگام به پیروزی ۲ بر یک رسید. همین توانایی بقا، شاید مهمترین سرمایه تیم اسکالونی باشد: آرژانتین حتی در شبهایی که خوب بازی نمیکند، راه پیروز شدن را پیدا میکند.
فینال احتمالاً بیش از آنکه به نمایش پرگل دیدار ردهبندی فرانسه و انگلیس شباهت داشته باشد، یک مسابقه صبورانه و حسابشده خواهد بود. اسپانیا میخواهد با گردش سریع توپ، تغییر جهت بازی، و استفاده از عرض زمین، ساختار فشرده آرژانتین را باز کند. آرژانتین نیز احتمالاً بخشی از مالکیت را به حریف واگذار میکند، اما منتظر لحظهای میماند که مسی، خولیان آلوارس یا لائوتارو مارتینس بتوانند از فضای پشت مدافعان استفاده کنند.
یکی از نبردهای مهم مسابقه در میانه زمین شکل میگیرد؛ جایی که رودری باید ریتم اسپانیا را تنظیم کند، و در طرف مقابل، انزو فرناندس و هافبکهای آرژانتین میکوشند بازی را از مسیر مطلوب لاروخا خارج کنند. در جناحین نیز توانایی یامال در موقعیتهای تکبهتک، آزمونی بزرگ برای مدافعان آرژانتین خواهد بود. با این همه، تجربه فینالها، قدرت روانی، و حضور امیلیانو مارتینس درون دروازه، امتیازهایی هستند که نمیتوان آنها را با آمار مالکیت توپ اندازه گرفت.
اسکالونی و دلافوئنته هر دو به هویت تیم خود وفادار ماندهاند. سرمربی آرژانتین گفته اسپانیا همیشه برای فوتبال بازی میکند و آرژانتین نیز قرار نیست از هویت خود فاصله بگیرد. بنابراین شطرنج امشب شطرنجی منفعلانه نخواهد بود؛ هر دو مربی مهرههایشان را با احتیاط حرکت میدهند، اما هر لحظه آمادهاند با یک تصمیم جسورانه تعادل صفحه را بر هم بزنند.
فینالی با رنگ آبیواناری
این دیدار برای هواداران بارسلونا نیز حالوهوایی متفاوت دارد. در یک سو، بزرگترین اسطوره تاریخ باشگاه قرار گرفته است؛ بازیکنی که بخش مهمی از هویت معاصر بارسا با نام او تعریف میشود. در سوی دیگر، لامین یامال و دیگر بازیکنان اسپانیایی مرتبط با بارسلونا ایستادهاند؛ جوانانی که قرار است آینده باشگاه را بسازند.
برای بسیاری از بارساییها، انتخاب میان مسی و یامال آسان نیست. قهرمانی آرژانتین میتواند پایانی رؤیایی برای محبوبترین چهره تاریخ باشگاه باشد، و قهرمانی اسپانیا نیز آغاز رسمی عصر نسلی که قلب تپنده آن در بارسلونا شکل گرفته است. شاید تنها در چنین فینالی باشد که گروهی از هواداران، فارغ از نتیجه نهایی، دلیلی برای لبخند زدن پیدا کنند.
آخرین جام، آخرین پاسخ
چشم صدها میلیون نفر امشب به نیویورک و نیوجرسی دوخته خواهد شد. اسپانیا میخواهد
مسی فقط یک قدم با دومین قهرمانی جام جهانی فاصله دارد
پس از ۱۶ سال دوباره تاج اروپا را به سلطنت جهان پیوند بزند، و نام نسل یامال، رودری و همتیمیهایشان را کنار نسل جاودانه ژاوی و اینیستا بنویسد. آرژانتین میخواهد از عنوان خود دفاع کند، چهارمین ستاره را روی پیراهنش بنشاند، و دورهای را کامل کند که با پایان سالهای ناکامی مسی آغاز شد.
این فینال، فقط جدال دو تیم برتر تورنمنت نیست؛ نبرد دو نسل، دو شیوه رسیدن به پیروزی، و دو روایت متفاوت از فوتبال است. اسپانیا با آرامش، ساختار و اعتماد به جوانانش آمده؛ آرژانتین با تجربه، سرسختی و ایمان بیحدوحصر به شماره ۱۰ خود.
و در مرکز همه این داستانها مردی قرار دارد که ۱۰ سال قبل در همین ورزشگاه تصور میکرد ماجرایش با تیم ملی تمام شده است.
شاید مسی امشب برای دومین بار در متلایف به خداحافظی فکر کند؛ اما این بار نه با چشمانی خیس و در قامت یک شکستخورده، بلکه با فرصت بالا بردن جام جهانی و ترک صحنه در جایگاه پادشاهی که آخرین نبردش را نیز فتح کرده است.
در سوی دیگر لامین یامال ایستاده؛ وارثی که برای آغاز دوران خود باید تاج را از سر پادشاه بردارد.
امشب یا آخرین فصل افسانه مسی نوشته میشود، یا نخستین صفحه از عصر یامال. جام فقط به یکی از آنها میرسد؛ اما فوتبال، پیش از آغاز مسابقه، برنده بزرگ چنین شبی است.
نکته : اگر تصاویر را مشاهده نمیکنید / فیلترشکن خود را روشن کنید .
