معاون سابق دستیار وزیر دفاع آمریکا در امور خاورمیانه میگوید ایالات متحده و اسرائیل با ضربات نظامی به ایران در حال دستیابی نظامی به اهدافشان هستند، اما واشینگتن هنوز فاقد یک استراتژی سیاسی تعریفشده برای دوران پس از جنگ است.
دانا استرول، که اکنون مدیر تحقیقات در موسسه واشینگتن برای سیاست خاورمیانه است، در گفتوگو با رادیو اروپای آزاد/ رادیو آزادی میگوید قابلیتهای متعارف تهران در حال کاهش است، اما هشدار میدهد که ایران هنوز گزینههای دیگری از جمله عملیات سایبری و فعال کردن شبکههایی فراتر از خاورمیانه دارد.
او همچنین معتقد است فشارهای ناشی از تلفات، مهمات و ذخایر رهگیری و پیامدهای جهانی اقتصادی میتواند با طولانیتر شدن جنگ افزایش یابد.
متن کامل گفتوگو با دانا استرول را در ادامه بخوانید.
- از منظر سیاست دفاعی ایالات متحده، در این مرحله از جنگ با ایران، چه چیزی واقعاً قابل دستیابی است؟
از نظر سیاست دفاعی، فکر میکنم آنچه ژنرال کین، رئیس ستاد مشترک ارتش ما، دیروز گفت واقعاً مهم است. او گفت هدف نظامی از بین بردن توانایی ایران برای اعمال قدرت در سراسر خاورمیانه است.
منظور او از این حرف سه نگرانی عمدهای است که سیاستگذاران دفاعی ایالات متحده برای مدت زمان طولانی داشتهاند: برنامهٔ تسلیحات هستهای ایران، برنامهٔ موشکی ایران و حمایت ایران از تروریسم در سراسر خاورمیانه.
ما در چند روز گذشته از زمان شروع این جنگ دیدهایم که آنها در تلاشاند تا هر یک از این برنامههای مختلف را تضعیف کنند و به عقب برانند.
- واضحترین نشانه از اینکه این کارزار در مسیری که شما میگویید حرکت میکند، در این مرحله چیست؟
نشانههایی وجود دارد که اهداف نظامی در مسیر درست قرار دارند. بهعنوان مثال، در ۴۸ ساعت اول این کارزار، اسرائیل و ایالات متحده با هم به برتری هوایی بر ایران دست یافتند. و بنابراین نیروهای آمریکایی به جای استفاده از سلاحهایی در دریا، که ما آن را سلاح دورایستا* مینامیم، به چیزی که آنها را سلاحهای نزدیکزن* میگوییم، روی آوردند.
اکنون هواپیماهای جنگندهای بر فراز ایران داریم که موشکها و پهپادها و چیزهایی از این قبیل را منهدم میکنند.
و از دوستانی که در خاورمیانه دارم، کسانی که در خلیج فارس و اردن و اسرائیل هستند، میشنوم که سرعت و شدت حملات موشکی و پهپادی در حال کاهش است، به این معنا که ما در داخل ایران تأثیر عملیاتی داریم.
اما فکر میکنم واقعاً مهم است که آن ابزارها و ارزیابیهای نظامی را از وضعیت نهایی سیاسی متمایز کنیم.
و در مورد اینکه استراتژی واقعی و اهداف سیاسی کلی چیست، این چیزی است که رئیسجمهور دونالد ترامپ باید تصمیم بگیرد و تعریف کند. و او هنوز این کار را نکرده است.
- پنتاگون اعلام کرد که ایران موشکها و پهپادهای بسیار کمتری نسبت به آغاز درگیری شلیک میکند. این موضوع در واقع چه چیزی در مورد موقعیت نظامی فعلی ایران به ما میگوید؟
این به ما میگوید که به طور متعارف، ایالات متحده و اسرائیل با همکاری یکدیگر قادر به تضعیف و عقب راندن واقعی قابلیتهای ایران هستند. بنابراین، از نظر نظامی متعارف، پیشرفتی در از بین بردن تهدیدات هوایی ایران و این نوع اقدامات وجود دارد.
اما وقتی صحبت از وضعیت نهایی سیاسی میشود، وقتی رئیسجمهور میگوید «بسیار خب، ما به اهداف خود رسیدهایم»، در این مرحله، پیام به همه میرسد و همهجا منتشر میشود.
- فکر میکنید ایران تا چه مدت میتواند این سطح از جنگ را تحمل کند؟
پرسش در مورد هر آنچه از رژیم ایران باقی مانده این است که آنها چه چیزی را بهعنوان پیروزی برای خود تعریف میکنند، زیرا این یک رژیم انقلابی است که اعتقاد دارد نمایندهٔ ارادهٔ خدا بر روی زمین است.
کاری که باید انجام دهند، بقا و زنده ماندن است، حتی اگر برنامهٔ تسلیحات هستهای و برنامهٔ موشکیشان عقب زده شود. اگر فقط ناشی از حملات هوایی باشد، دانش ساخت آنها هنوز باقی است، برنامههای موشکی میتوانند تا زمانی که رژیم پابرجاست، بازسازی شوند.
- آیا فکر میکنید دیگران هم به این جنگ بپیوندند؟
خب، فکر میکنم ایران اول از همه، به محض حملهٔ ایالات متحده و اسرائیل، یک استراتژی در خاورمیانه داشت. استراتژیاش مجازات شرکا و متحدان ایالات متحده در سراسر خاورمیانه، بهویژه در خلیج فارس بود. و چیزی که کاملاً واضح است این است که این استراتژی کار نمیکند.
آنچه ما دیدهایم این است که شرکای خلیج فارس ما، بهویژه در شورای همکاری خلیج فارس، دفاع هوایی واقعاً مؤثری دارند و واقعاً انگشت اتهام را به سمت رژیم ایران نشانه گرفتهاند. آنها از حملات کورکورانه به زیرساختهای غیرنظامی در سراسر خاورمیانه عصبانی هستند، نه از ایالات متحده و اسرائیل به خاطر تلاش برای از بین بردن زیرساختهای ایران.
و من فکر میکنم بحثهای جاری در مورد چگونگی از بین بردن تهدیدات ناشی از ایران به بهترین شکل وجود دارد. بنابراین خواهیم دید که این روند در روزهای پیشِ رو چگونه پیش خواهد رفت.
- اگر متحدان منطقهای از نقش حمایت دفاعی به سمت ایفای نقش فعالتر روی آورند، میتواند مسیر درگیری را تغییر دهد؟
مسیر درگیری را تغییر نخواهد داد زیرا ایالات متحده و اسرائیل میتوانند به طور متعارف بر ایران غلبه کنند. اما مطمئناً گسترش ائتلافی که در این امر شرکت میکند، به نظر من ارزش سیاسی فوقالعادهای خواهد داشت.
بنابراین، پرسشی که بسیاری از کشورهای درگیر شده با حملات ایران اکنون باید دربارهٔ آن تصمیم بگیرند این است که بهترین راه برای محافظت از منافع و محافظت از مردمشان، ادامهٔ تمرکز بر دفاع و استفاده از این رهگیرهای موشکیِ بسیار گرانقیمت برای دفاع از مردم است، یا بهترین دفاع، یک حملهٔ قوی است؟ در این صورت ممکن است تصمیم بگیرند در تلاش برای تضعیف، عقب راندن و نابودی برخی از این زیرساختهای موشکی و پهپادی در داخل ایران شرکت کنند.
- ایران هنوز چقدر توانایی برای ایجاد تهدیدی فراتر از خاورمیانه دارد؟
موضوع مشخص این است که آن توانایی متعارف، موشکها و پهپادها، با گذشت هر ساعت رو به کاهش است. اما ایران هنوز کارتهایی برای بازی دارد. چیزی که ما هنوز ندیدهایم این است که ایران یک عملیات سایبری تهاجمی را در سراسر خاورمیانه انجام میدهد. ما همچنین میدانیم که ایران یک شبکهٔ جهانی از سلولهای خفتهٔ تروریستی را در سراسر جهان اداره میکند. ما هنوز فعال شدن این سلولها را ندیدهایم.
اکنون، مطمئناً بسیاری از کشورها، بهویژه در اروپا، ایالات متحده و آسیا از این موضوع آگاه هستند و احتمالاً در حال افزایش اشتراکگذاری اطلاعات و دفاع از سرزمین خود هستند. اینها گزینههای اضافی برای ایران هستند تا وضعیت را فراتر از خاورمیانه دردناک کنند و ما هنوز شاهد چنین اتفاقی نبودهایم.
- و در نهایت، آیا شما این جنگ را طولانیتر میبینید یا همانطور که گفته شد، میتواند ظرف چند هفته پایان یابد؟
از منظر نظامی، چند هفتهٔ دیگر باقی مانده است تا ببینیم ایالات متحده و اسرائیل برای از بین بردن این تهدیدها چه کاری باید انجام دهند؛ چه غرق کردن بقیهٔ نیروی دریایی ایران باشد، همانطور که دیروز از وزیر دفاع هگست شنیدیم، چه ادامهٔ از بین بردن بقیهٔ زرادخانهٔ موشکی و پهپادها در سراسر ایران.
این چیزها زمان میبرد. بنابراین، پیشبینی میکنم که این موضوع هفتهها ادامه داشته باشد.
اما باز تکرار میکنم، چالشهای اصلی این است که ما از رئیسجمهور ترامپ دقیقاً نشنیدهایم که به دنبال چه هدف سیاسی است و خطر این است که عملیات و مأموریت بهآرامی پیش برود و به یک درگیری واقعاً طولانی تبدیل شود.
