مصطفی رمضانی، زندانی سیاسی محبوس در زندان قزل‌حصار، در پیامی صوتی که نسخه‌ای از آن به صدای آمریکا رسیده است خطاب به «حکومت ننگین جمهوری اسلامی» گفت که حکومت با اعدام، ارعاب، و با طناب دار نمی‌تواند اراده یک ملت را در هم بشکند.
این زندانی سیاسی که با اتهامات ادعایی «تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی و توهین به مقدسات» محبوس است، پیام خود را با جمله «به‌نام خدای رنگین کمان» و «با درود به هم‌میهنانم» آغاز کرد و گفت: «من، مصطفی رمضانی هستم، یک زندانی سیاسی. امروز از پشت میله‌های زندان، نه برای خودم بلکه برای جان فرزندان ایران فریاد می‌زنم … فریادی برای زندگی، برای آزادی، و برای نجات جان فرزندان ایران.»
او با نام بردن از چند تن از زندانیان سیاسی محکوم به اعدام – شامل روح‌الله کُرکی، مهدی ساغراولیا، عمران ایمانی، امیرحسین موسوی، آرمان معرفتی، همایون شبانکاره، بهاره آقایی، نجمه امیری، علی زارعی، زهرا [نامفهوم]، علی دشتی، شروین باقریان، شایان شکیبایی، وحید خدری‌خواه، متین شعبانی، امیرمحمد مجلل، مجید نیک‌اندیش، محمدمهدی پارسا، متین فرنیان، [نامفهوم] نصیری، عمران آغال، شهاب زهدی، محسن تکش، امیرمحمد مجلل چوبری، حسن گلشن‌نژاد، حسین رسولی‌نسب، منوچهر فلاح، سودا ابراهیم شمس‌آبادی، علی‌اصغر پیغمبری، محمد نادری، مهدی منصوری، سیروان شعبانی، ایلیا اکبری، و علی زاغی – از مردم ایران خواست این نام‌ها را بشنوند و به خاطر بسپارند.
آقای رمضانی همچنین در پیام خود با تاکید بر این که «امروز سکوت در برابر اعدام یعنی تنها گذاشتن انسان‌هایی که چشم انتظار فریاد ما هستند» اضافه کرد: «این نام‌ها فقط چند اسم نیستند. این‌ها جان انسان‌هایی هستند که نباید قربانی چوبه‌های دار شوند.»
این زندانی سیاسی که از حامیان اعترضات سراسری سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴ در ایران است در پیام خود خاطرنشان کرد: «من از درون زندان به حکومت ننگین جمهوری اسلامی می‌گویم: با اعدام، با ارعاب، و با طناب دار نمی‌توانید اراده یک ملت را در هم بشکنید.»
او افزود: «ما انتقام نمی‌خواهیم، عدالت می‌خواهیم. خون نمی‌خواهیم، زندگی می‌خواهیم. سکوت نمی‌کنیم، فریاد می‌زنیم.»
او خطاب به مردم ایران و «وجدان‌های بیدار جهان» هم گفت: «امروز صدای این زندانیان باشید. فردا برای سکوت خود دیر خواهد بود. نه به اعدام، نه به جمهوری اسلامی. آری به زندگی، آزادی، و ایرانی آزاد.»
او در پایان گفت: «من مصطفی رمضانی هستم. شاید جسمم پشت میله‌ها باشد، اما صدایم را به هیچ زندانی نمی‌سپارم. تا آخرین نفس، صدای بی‌صدایان ایران خواهم ماند. پاینده ایران. جاویدنام فرزندان ایران.»
مصطفی رمضانی سال ۱۴۰۱ توسط مأموران حکومتی در تهران بازداشت و به بند امنیتی زندان اوین منتقل شد. او حدود سه ماه تحت بازجویی قرار گرفت و دی ۱۴۰۲ از اوین به قزل‌حصار منتقل شد.
وزارت امور خارجه آمریکا در گزارش‌های حقوق بشری خود درباره ایران، شرایط زندان‌ها را به دلیل ازدحام، وضعیت نامناسب بهداشتی، و خودداری مسئولان از ارائه مراقبت‌های پزشکی کافی، «سخت و اغلب تهدیدکننده زندگی» توصیف و از این وضعیت انتقاد کرده است.
دولت پرزیدنت ترامپ در سال جاری با تحریم مقام‌های جمهوری اسلامی به دلیل نقش آنها در سرکوب معترضان تأکید کرده است که ایالات متحده از ابزارهای خود برای هدف قرار دادن عاملان نقض حقوق بشر مردم ایران استفاده می‌کند.
