با گسترش درگیریهای نظامی میان ایران از یک سو و ایالات متحده و اسرائیل از سوی دیگر، بحث درباره مشروعیت حقوقی این اقدامات به یکی از موضوعات محوری در محافل بینالمللی تبدیل شده است. ماده ۲ منشور سازمان ملل اصل منع توسل به زور را بهعنوان یکی از پایههای نظم حقوقی پس از جنگ جهانی دوم تثبیت کرده، اما در عمل دولتها اغلب با استناد به مفاهیمی مانند «دفاع مشروع»، «دفاع پیشدستانه» یا پاسخ به حملهٔ قبلی تلاش میکنند اقدامات نظامی خود را توجیه کنند.
در همین حال، حملات متقابل در منطقه، هدف قرار گرفتن پایگاههای نظامی و گزارشهایی درباره آسیب دیدن مناطق غیرنظامی، پرسشهای تازهای درباره رعایت اصول بنیادین حقوق بشردوستانه بینالمللی مانند تمایز و تناسب مطرح کرده است.
پیام اخوان، استاد حقوق بینالملل در دانشگاه مکگیل کانادا، در گفتوگو با رادیو فردا به این پرسش پاسخ داده که در چه شرایطی یک دولت میتواند حملاتی مانند حملات آمریکا و اسرائیل به ایران را در چارچوب «دفاع مشروع» توجیه کند؟
