اخبار امریکا

با محو شدن رودخانه کلرادو، زیست شناسان برای نجات ماهی های باستانی از دست شکارچیان – از جمله “دشمن عمومی شماره یک” مسابقه می دهند.

بارت فریسن یک قایق موتوری را به سمت ساحل دریاچه پاول هدایت می کند که سد گلن کانیون در بالای سرش برافراشته است. «حلقه‌های وان حمام» رنگ پریده روی صورت صخره‌ای دره کشیده شده است و به وضوح نشان می‌دهد که چگونه سطح آب در دومین مخزن بزرگ ایالات متحده کاهش یافته است. افزایش تقاضا و یک خشکسالی چند ساله.

دانشجوی فارغ التحصیل دانشگاه ایالتی یوتا و همکارانش در ماموریتی برای نجات ماهی قوزدار، ماهی باستانی که در رودخانه کلرادو مورد حمله شکارچیان غیر بومی قرار گرفته است، هستند. کاهش مخزن ممکن است به زودی اوضاع را بدتر کند و این ماهی‌های معرفی‌شده را قادر می‌سازد تا از سد عبور کنند تا جایی که بزرگ‌ترین گروه‌های چاق باقی مانده‌اند، دورتر پایین‌دست در گراند کانیون.

ده ها سال پیش در آستانه انقراض، به لطف زیست شناسان ماهی و دیگر دانشمندان و مهندسان، این توله به تعداد کم بازگشته است. اما یک تهدید در حال ظهور در اوایل ژوئن آشکار می‌شود، زیرا فریسن تله‌های مینا و شبکه‌های آبششی مملو از کپور، سنگدان، آفتاب‌ماهی سبز و به‌طور شوم، سه باس کوچک دهان جمع‌آوری می‌کند.

او می‌گوید: «دشمن شماره یک عمومی» در حالی که تکنسین آزمایشگاه جاستین فوربی یک را روی ترازو دستی وزن می‌کند.

میهمانی باس کوچک دهان بر روی چاق کوهان در قسمت بالایی رودخانه. آژانس‌ها سالانه میلیون‌ها دلار در آنجا خرج می‌کنند تا آن مزاحمان را تحت کنترل داشته باشند. ماهی‌های بومی در زیر سد گلن کانیون ایمن‌تر بوده‌اند، زیرا مسیر را به سمت پایین کلرادو و گراند کانیون، حدود 200 مایلی پایین دست مسدود می‌کند – اما این ممکن است برای مدت طولانی درست نباشد.

باس در دریاچه پاول معمولا آب های گرمتر را در مناطق کم عمق و در سطح ترجیح می دهد. همانطور که سطح مخزن کاهش می یابد، آنها به سد و پایه های آن نزدیک تر می شوند – لوله های فولادی غوطه ور که آب را به توربین ها می برد، جایی که انرژی آبی تولید می کند و از طرف دیگر آزاد می شود.

ماهی در معرض رودخانه کلرادو
بارت فریسن، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه ایالتی یوتا، قایق را در نزدیکی سد گلن کنیون در دریاچه پاول در روز سه شنبه، 7 ژوئن 2022، در پیج، آریزونا هدایت می کند.

بریتنی پترسون / AP


اگر تعداد زیادی ماهی باس و دیگر ماهی‌های شکارچی به درون توده‌ها مکیده شوند، زنده بمانند و در زیر سد تکثیر شوند، مسیری باز برای حمله به چاق و دیگر بومیان خواهند داشت که احتمالاً سال‌ها کار بازسازی را از بین می‌برند و اکوسیستم آبی گرند کانیون را متلاشی می‌کنند.

برایان هیلی، زیست شناس شیلات در پارک ملی گراند کانیون، گفت که این بخش از رودخانه تنها جایی است که ماهی های بومی هنوز بر سیستم تسلط دارند. “(این) بسیار منحصر به فرد است و ما می خواهیم آن را به همین شکل حفظ کنیم.”

تکمیل سد در سال 1963 دلیل اصلی این بود که چوپان در رودخانه ای که میلیون ها سال در آن زندگی می کردند تقریباً از بین رفت. مانع بتنی جریان آب، دما و رسوبات محل تخم ریزی ماهی را مختل کرد. چاق انعطاف پذیر است – اما تکامل نیافته است تا در برابر ورود ناگهانی ماهی های ورزشی شکارچی مقاومت کند.

گرچه از نظر بیولوژیکی یک ماهی مینا است، چاق کوهان می تواند به 20 اینچ و 2.5 پوند برسد. نقره‌ای و شکم سفید، با رگه‌های سبز رنگ در پشت و توده‌ای مشخص در پشت سر، آب‌های گردابی آرام را ترجیح می‌دهد که در آن از حشرات تغذیه می‌کند.

ماهی در معرض رودخانه کلرادو
در این تصویر 7 ژوئیه 2020 که توسط سرویس پارک ملی ارائه شده است، یک چوپان بالغ در رودخانه کلرادو در نزدیکی نهر شینومو، در پارک ملی گراند کانیون در آریزونا نگهداری می شود.

برایان هیلی / خدمات پارک ملی از طریق AP


تنها شکارچی آن در کلرادو بومی دیگری به نام پیکمیننو بود تا اینکه در اوایل قرن بیستم قزل آلا برای ایجاد یک ماهیگیری ورزشی معرفی شد. باس Smallmouth، حتی حریص تر، در دهه 1990 وارد شد.

چاب از زمان ثبت در فهرست در معرض خطر انقراض در سال 1967، با حدود 12000 تن در رودخانه کوچک کلرادو در گراند کانیون، شاخه ای از کلرادو، جایگاه خود را به دست آورده است. دانشمندان تخمین می زنند که هزاران نفر دیگر در رودخانه اصلی دورتر در پایین دست ساکن هستند.

خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده سال گذشته نام خود را به عنوان تهدید کاهش داد – که دیگر یک قدم با انقراض فاصله ندارد، اما همچنان بسیار آسیب پذیر است. برخی از گروه‌های زیست‌محیطی مخالف هستند و این حرکت را زودهنگام می‌دانند زیرا سقوط رودخانه خطر شکار را افزایش می‌دهد.

چارلز یاکولیک، آمارگیر سازمان زمین شناسی ایالات متحده که مدل های کامپیوتری این تهدید را توسعه داده است، گفت که در اوایل پاییز امسال، تعداد قابل توجهی از باس ها و سایر افراد غیربومی ممکن است از سد خارج شوند.

بر اساس قانون گونه های در خطر انقراض، سازمان های دولتی موظفند به گونه ای عمل کنند که “تداوم موجودیت” حیوانات فهرست شده را به خطر نیندازد. که شامل زیرساخت می شود.

اداره احیای ایالات متحده، شعبه ای از وزارت کشور که این سد را اداره می کند، کار میدانی فریسن را تحت آزمایشگاه اکولوژی ماهی در ایالت یوتا تأمین مالی می کند. این تیم ماهی می گیرند، طول و وزن را یادداشت می کنند و معده را بررسی می کنند تا ببینند ماهی ها چه می خورند. یافته های آنها در مورد افراد غیر بومی در نزدیکی سد به سیاست گذاران فدرال، ایالتی و قبیله ای کمک می کند تا استراتژی خود را به خوبی تنظیم کنند. انتظار می رود یک تیم فنی که به سیاست گذاران مشاوره می دهد، پیش نویس طرحی حاوی راه حل ها را در ماه اوت منتشر کند.

ماهی در معرض رودخانه کلرادو
جاستین فوربی، تکنسین آزمایشگاه دانشگاه ایالتی یوتا، معده یک باس کوچک دهان را در روز سه‌شنبه، ۷ ژوئن ۲۰۲۲، در پیج، آریزونا برمی‌دارد.

بریتنی پترسون / AP


یکی از اقداماتی که در صورت عبور شکارچیان غیربومی از سد در نظر گرفته می شود، اعزام خدمه برای صید تا حد امکان است. یاکولیک گفت که آنها قبلاً این کار را با قزل آلای قهوه ای بالادست انجام می دهند. اما گران است و همیشه موفق نیست. قبایل بومی آمریکا مانند Pueblo of Zuni منطقه Glen Canyon را مقدس می دانند و با کشتن هر ماهی در آنجا مخالفند.

آردن کوکات، یکی از اعضای شورای قبیله ای، گفت: «زونی لزوماً بین شکل های زندگی بومی و غیربومی تمایز قائل نمی شود. “مدیریت قوی بسیار مورد نیاز است، فلسفه ای که تمام اشکال زندگی غیرانسانی را به عنوان موجودات ذی شعور بشناسد و با آنها رفتار کند.”

گزینه‌های دیگر عبارتند از: قلم‌زنی مناطق پایین دست سد که در آن چوپ‌ها تجمع می‌کنند یا نصب سازه‌هایی مانند «پرده‌های حباب‌دار» برای دور نگه‌داشتن افراد غیربومی در دریاچه پاول از توده‌ها.

آب سرد همچنین می تواند از لوله های جت در اعماق سد آزاد شود تا تخم ریزی باس دهان کوچک در پایین دست را مختل کند، حرکتی که در رودخانه های دیگر موفقیت آمیز بوده است.

کلارنس فولارد، زیست شناس اداره احیای ماهی می گوید: «ما می توانیم اساساً از سد به عنوان یک ابزار استفاده کنیم.

با این حال، این حرکت تولید برق آبی را قربانی خواهد کرد. برای رفع این مشکل، می‌توان توربین‌هایی را روی لوله‌های جت نصب کرد – اما این امر به تأیید کنگره نیاز دارد. این مراحل همچنین به داشتن آب خنک کافی در رودخانه بستگی دارد. سطح دریاچه پاول برای حدود 15 سال نسبتاً ثابت بود، اما از سال 2020 به طور چشمگیری کاهش یافته است.

“آب برای پشتیبانی از جریان های مورد نیاز از کجا می آید؟” آن کسل، یکی از اعضای ارشد دانشکده حقوق دانشگاه کلرادو و دستیار سابق وزیر کشور ایالات متحده در امور آب و علم، گفت.

ماهی در معرض رودخانه کلرادو
یک تیم تحقیقاتی دانشگاه ایالتی یوتا در روز سه‌شنبه، ۷ ژوئن ۲۰۲۲، در پیج، آریزونا، توری آبششی را در دریاچه پاول می‌کشد.

بریتنی پترسون / AP


وین پولان، که ناظر بر حوضه کلرادوی بالا برای اداره احیاء است، از حدس و گمان خودداری کرد – اگرچه در سال‌های اخیر، ایالت‌ها، قبایل و مکزیک عرضه خود را به صورت داوطلبانه و اجباری کاهش داده‌اند.

پولان گفت: «ما برای یافتن راه‌حل‌هایی به آن روابط خارق‌العاده و سابقه همکاری در رودخانه تکیه می‌کنیم».

در بدترین حالت، دریاچه پاول به حدی سقوط می کند که آب بیش از یک قطره از سد عبور نمی کند، وضعیتی که به عنوان “ددپول” شناخته می شود. تیلور مک کینون، فعال ارشد اراضی عمومی با مرکز تنوع زیستی، یک گروه مدافع، گفت که ممکن است در چند سال آینده بعید باشد، اما برنامه‌ریزان باید به آینده‌ای نگاه کنند که در آن دریاچه پاول دیگر وجود نداشته باشد.

پولان گفت، این چشم انداز به اندازه کافی واقعی است که وزارت کشور در حال بحث در مورد چگونگی محافظت از ماهی های بومی در صورت وقوع چنین اتفاقی است.

مک کینون گفت که چاق گوژپشت تنها قربانی نخواهد بود. ددپول همچنین منابع آب جوامع جنوب غربی را کاهش خواهد داد.

او گفت: «این نشانه ای از خود ویرانگری ماست.


منبع خبر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com