تهران- ایرنا- در روزگاری که تئاتر ایران میان دو قطب تکرار مکررات در درامهای آپارتمانی و ژستهای روشنفکرانه بیمحتوا سرگردان است، نمایش «۹۱» یک آزمایشگاه ذهنی برای تماشاگر میگشاید. در این آزمایشگاه، مخاطب دیگر تنها نظارهگر نیست؛ بلکه او را به عنوان موش آزمایشگاهیِ مواجهه با حقیقت و توهم به درون دالانهایی از پرسشهای بیپاسخ پرتاب میکند.
منبع خبر در ایرنا
