اخبار جهان

آنها که از جهان های جداگانه در تایوان آمده بودند، در کلیسای کالیفرنیا با هم برخورد کردند

دیوید چو و کشیش بیلی چانگ تمام زندگی خود را صرف ایجاد مسیرهای موازی کردند. آنها در اوایل دهه 1950 تایوان به دنیا آمدند، در زمان حکومت نظامی تنها مایل ها از هم فاصله گرفتند و بعدها زندگی خود را در ایالات متحده بازسازی کردند.

اما در طی چندین دهه، آنها خاطرات و دیدگاه‌های بسیار متفاوتی از جزیره تولدشان با خود داشتند.

آقای چو پسر والدینی بود که پس از انقلاب کمونیستی 1949 از سرزمین اصلی چین گریختند، بخشی از مهاجرت دسته جمعی چینی ها که یک دولت مستبد در تبعید را در تایوان تأسیس کردند. اگرچه او در این جزیره به دنیا آمد، اما او و والدینش «سرزمین اصلی» بودند که به سرزمین مادری چین اختصاص داشتند و تایوان را برای همیشه بخشی از چین می‌دانستند.

بستگان کشیش چانگ از مردم محلی تایوانی بودند که قرن ها را در جزیره سپری کرده بودند. او در خانه به زبان تایوانی هوکین صحبت می‌کرد، زبانی که برای دهه‌ها در مکان‌های عمومی ممنوع بود. کشیش چانگ به این باور رسید که علیرغم ادعاهای دیرینه پکن، این جزیره خودگردان هویت خاص خود را دارد، جدا از چین.

در ماه مه، زندگی این دو مرد در یک جامعه بازنشستگی آرام در جنوب کالیفرنیا با هم برخورد کرد. مقامات می گویند که آقای چو، 68 ساله – مسلح به دو اسلحه، چهار کوکتل مولوتف و خشم عمیق علیه مردم تایوانی – در حالی که اعضا به افتخار کشیش چانگ، 67 ساله جمع شده بودند، در داخل کلیسای پروتستان ایروین تایوانی تیراندازی کرد.

تیراندازی دسته جمعی بخشی از موج خشونت بود که در هفته های اخیر کشور را حیرت زده کرده است. یک روز قبل، یک جوان 18 ساله سفیدپوست با نفرت نژادپرستانه تقویت شده بود 10 سیاه پوست را کشت در خواربارفروشی بوفالو کمتر از دو هفته بعد، یک جوان 18 ساله 19 دانش آموز و دو معلم را قتل عام کرد در یک مدرسه ابتدایی در Uvalde، تگزاس.

اما تیراندازی در کلیسای لاگونا وودز، کالیفرنیا، در نوع خود برجسته بود، تغییری از تراژدی آمریکایی که به نظر می‌رسید نشان می‌دهد که چگونه درگیری‌های دور، حتی در گذشته‌های دور، می‌توانند در فرهنگ اسلحه در ایالات متحده بازتاب پیدا کنند. .

در کلیسای کالیفرنیای جنوبی، جشن پرجمعیت ناهار 15 مه برای کشیش چانگ جای خود را به یک فوران تیراندازی. به گفته پلیس، آقای چو جان چنگ، 52 ساله، دکتری را که تلاش کرد او را متوقف کند، به ضرب گلوله کشت. کشیش چانگ سپس یک صندلی به سمت مرد مسلح پرتاب کرد و به دیگران اجازه داد او را تحت کنترل درآورند و با طناب کششی او را ببندند. پنج نفر از جماعتان از 66 تا 92 سال مجروح شدند.

آقای چو بدون قرار وثیقه به اتهام قتل و اقدام به قتل در انتظار محاکمه در ماه اوت است.

همانند تنش‌های داخلی طی سال‌ها در جوامع مهاجر در سراسر جهان – سایگون کوچک کالیفرنیا و حوزه‌های کوبایی-آمریکایی میامی دو نمونه از ایالات متحده هستند – این جنایت در سراسر تایوانی پراکنده شده است و بر شکاف‌هایی تأکید می‌کند که در زمان ثابت مانده است، حتی با وجود اینکه نسل‌های جوان از آن فراتر رفته‌اند. آنها

“چگونه دیدگاه های این هویت ها را با هم تطبیق دهیم؟” آنی وانگ، 42 ساله، یکی از مجریان پادکست ساکن کالیفرنیای شمالی گفت.قلب ها در تایوان“، با اشاره به اینکه والدین او سال ها از صحبت در مورد اختلافات مربوط به استقلال تایوان اجتناب کردند. “این خیلی پشت درهای بسته بوده است، اما من دیگر نمی توانم راهی برای دور زدن این موضوع ببینم. یک نفر برای این کار رفت و کشت.»

تیراندازی همچنین نگرانی ها در مورد ایمنی را در این زمان عمیق تر کرده است افزایش حملات ضد آسیایی در ایالات متحده و بحث های تاکید شده در مورد دسترسی به سلاح گرم و خدمات سلامت روان. کسانی که آقای چو را می‌شناسند می‌گویند که او سال‌ها بود که در حال گره‌گشایی بود و در مواجهه با اخراج، همسر در حال مرگ و مشکلات مالی مستاصل بود.

کشیش چانگ که در دهه 1960 در حومه مرکزی تایوان بزرگ شد، همیشه در کلیسا احساس می کرد که در خانه است. پدرش کشیش پروتستان بود، و اعضای جماعت، که عمدتاً کشاورزان محلی تایوانی بودند، اغلب گزیده‌های خانواده جوان از آخرین برداشت‌هایشان را می‌آوردند: اسفناج آب، کلم و برنج.

خارج از آن جامعه، کشیش چانگ همیشه چنین لطفی نشان نمی داد. او یک بن‌شنگر، از نوادگان مهاجران چینی قومی قدیمی بود. همکلاسی‌های او که خانواده‌هایشان به تازگی از سرزمین اصلی فرار کرده بودند، از مزایای خاصی برخوردار بودند که او نداشت.

تحت حکومت اقتدارگرای ملی گرایان چیانگ کای شک، که جنگ داخلی را به کمونیست ها باختند، خانواده های سرزمین اصلی برای مشاغل کارمند دولتی و پست های دولتی ترجیح داده می شدند. مدارس موظف به تدریس به زبان ماندارین و ترویج هویت چینی بودند، در حالی که هوکین تایوانی در فضاهای عمومی ممنوع بود. در طی چهار دهه، ده‌ها هزار نفر از مخالفان با سیاست‌های دولت دستگیر و حداقل 1000 نفر – بیش از نیمی از بن‌شنگرن – اعدام شدند.

کشیش چانگ گفت که او در دهه 1980 در حین تحصیل در حوزه علمیه دچار “بیداری سیاسی دیرهنگام” شد و متون ممنوعه ای را که در مورد این موضوع بحث می کردند بلعید. سرکوب سیاسی و ایده یک هویت متمایز تایوانی را پیش برد. او برای فراخوان آزادی بیان به تظاهرات بزرگ پیوست، اولین جوانه های جنبشی که در نهایت به دموکراسی در تایوان در دهه 1990 منجر شد.

کشیش چانگ در سال 1991 به دنبال والدین و خواهر و برادرش به ایالات متحده مهاجرت کرد و از هویت تایوانی خود اطمینان داشت. او پیش از پیوستن به ایروین پرسبیتریان در سال 1999، رهبری یک کلیسای کوچک در کاماریلو، کالیفرنیا را بر عهده داشت. با گذشت زمان، جمعیت از 150 نفر فراتر رفت و به بزرگترین جماعت از حدود 40 جماعت رسمی پروتستان تایوانی در ایالات متحده تبدیل شد.

مهاجران از تایوان به موجی از مهاجران چینی زبان از سرزمین اصلی چین و هنگ کنگ پیوستند و شامل بنشنگرن و وایشنگرن بودند. به طور کلی، همه آنها به طور مسالمت آمیز در کشور مورد قبول خود همزیستی داشته اند، و تنش ها بر سر سیاست های داخلی به ندرت ظاهر شده است.

در ایالات متحده، کلیساهای پروتستان تایوانی به مرکزی اجتماعی برای جمعی از افراد مسن تبدیل شده اند تا بر سر زبان مشترک و تجربیات مشترک خود پیوند برقرار کنند. در بازارهای کلیسا، مادربزرگ ها و خاله ها تنقلات تایوانی مورد علاقه خود را می پزند، از جمله برنج چسبناک پیچیده شده در برگ های بامبو، و پنکیک صدف.

پگی هوانگ، 51 ساله، یکی از اعضای شورای شهر یوربا لیندا که والدینش اعضای کلیسای لاگونا وودز هستند، گفت: «این چیزی است که من کلیسا را ​​به یاد دارم: جشن و یاد فرهنگ شما.

در حالی که کلیسا آشکارا سیاسی نبود، اعتقاد به هویت جداگانه تایوانی این نهاد را فراگرفت. برخلاف برخی از کلیساهای تحت رهبری تایوانی که خدمات را به زبان ماندارین یا انگلیسی ارائه می کنند، اکثر کلیساهای پروتستان تایوانی در ایالات متحده به زبان تایوانی پایبند هستند. کشیش چانگ گفت که این تا حدی ناشی از دیدگاه آن ها از ماندارین به عنوان “زبان ستمگران” است.

علاوه بر سخنرانی در مورد موضوعاتی مانند مبارزه با زوال عقل و برنامه ریزی املاک، کلیسای لاگونا وودز گفتگوهایی را در مورد 2/28 حادثه، که طی آن دولت ملی گرا در اواخر دهه 1940 حدود 28000 نفر را در تایوان کشت. در طول خدمات، اعضا اغلب برای ایمنی تایوان در مواجهه با آنها دعا می کنند افزایش تهدیدات چین. کشیش چانگ گفت که جماعت او تعامل بسیار کمی با وایشنگرها در لاگونا وودز داشتند که بیشتر در یک کلیسای ماندارین زبان شرکت می کنند.

کشیش چانگ گفت: «اگر ما را یک کلیسای طرفدار استقلال بنامیم، اغراق آمیز است. اما ما انکار نمی کنیم که تایوان را دوست داریم.

آقای چو با زندگی طبقه متوسط ​​بزرگ شد: او با چهار خواهر و برادرش در یک خانه ساده و دو طبقه سیمانی در شهر مرکزی تایچونگ زندگی می کرد. از آنجایی که پدرش افسر ارتش ملی‌گرا بود، با خانواده‌اش رفتار مطلوبی شد و او در یکی از دبیرستان‌های برتر جزیره تحصیل کرد.

اما جامعه وایشنگرن نیز در رنج فرار از سرزمین اصلی چین، زمانی که کمونیست ها به قدرت رسیدند، غرق شده بودند. و آقای چو چندین دهه بعد به دوستانش گفت که توسط فرزندان خانواده های قدیمی تایوانی مورد آزار و اذیت قرار گرفته و مورد ضرب و شتم قرار گرفته است. (شکاف بین دو جامعه هنوز هم سیاست را در تایوان شکل می دهد، اما خشونت سیاسی نادر است.)

دوستان و بستگان آقای چو سعی کرده‌اند این تیراندازی جمعی را درک کنند. اما کسانی که با گرایش های سیاسی او آشنا بودند کمتر تعجب کردند.

اعتبار…اداره کلانتر اورنج کانتی، از طریق آسوشیتدپرس

جیمز تسای، یکی از دوستان آقای چو در لاس وگاس، با اشاره به عصبانیت ناشی از قلدری دوران کودکی، گفت: “البته، ما برای قربانیان احساس بدی داریم، اما او این کار را به دلایلی انجام داد.”

پسندیدن بسیاری از وایشنگرن آقای چو از نسل خود، حتی پس از اینکه در سال 1980 به ایالات متحده نقل مکان کرد، جایی که در صنعت مهمان‌نوازی کار می‌کرد، به چشم‌اندازی رمانتیک از چین به‌عنوان یک وطن گمشده پایبند بود.

در مقدمه یک کتاب ترکیب شناسی منتشر شده در سال 1994، آقای چو مائو تسه تونگ و دنگ شیائوپینگ را رهبران بزرگی برای شکوفایی چین نامید. او از خروج، اورژانس در تایوان در دهه های اخیر هویت تایوانی جدا از چین و ریشه در ارزش های دموکراتیک جزیره دارد. در کتابی در سال 2018، آقای چو، بن‌شنگرن را شورشیان «مسموم شده» خواند که با دیدگاه‌های طرفدار استقلال به اجداد چینی‌شان خیانت کرده بودند.

آقای چو در لاس وگاس مستقر شد، جایی که او و همسرش ملکی را خریداری کردند که برای کمک به دو پسرشان در مدرسه دندانپزشکی اجاره کردند. اما به گفته دوستان و کتاب سال 2018، آقای چو در سال 2012 پس از اینکه توسط یک مستاجر به دلیل اختلاف اجاره مورد تعرض قرار گرفت، آمریکا را ناراحت کرد. این حمله به چیزی دامن زد که به وسواس اسلحه تبدیل می شد.

چند تن از اعضای کلیسای پروتستان محلی تایوانی و یک باشگاه اجتماعی تایوانی گفتند که آقای چو گهگاه در مراسم آنها با جامعه بن شنگرن در می آمیخت. بیشتر آنها تا سال 2019 از دیدگاه های سیاسی او بی اطلاع بودند، زمانی که عکس او در یک صفحه ظاهر شد مقاله درباره رویدادی که توسط یک گروه طرفدار چین برگزار شد.

روی بنری که آقای چو در این مراسم آورده بود، نوشته شده بود: «به سرعت هیولاهای استقلال تایوان را از بین ببرید».

در یک مصاحبه تلفنی، جنی کو، رئیس این سازمان، گفت که او تنها دو بار با آقای چو ملاقات کرده است و به یاد دارد که عقاید سیاسی او “بیش از حد رادیکال” است.

هنوز مشخص نیست که چرا آقای چو کلیسای لاگونا وودز را هدف قرار داد. او یک برادر دارد که به گفته دوستان و خواهرزاده اش در این منطقه زندگی می کند.

پلیس ماه گذشته گفت این مرد مسلح زمانی که زنجیر، میخ و چسباندن درهای یک اتاق چند منظوره را قبل از اینکه به روی اجتماعات شلیک کند، به تنهایی عمل کرد. چند روز بعد، دفتر لس آنجلس ورلد ژورنال، یک روزنامه چینی زبان، گفت که هفت مجله دست نویس با عنوان “روزشمار یک فرشته ویرانگر استقلال” را از آقای چو دریافت کرده است.

روز جمعه، آقای چو جلوی یک قفس ایستاد و تماس چشمی زودگذری با شرکت کنندگان در جلسه دادگاه در سانتا آنا، کالیفرنیا برقرار کرد. او یک ماسک جراحی آبی و یک لباس سرهمی سبز لیمویی که برای زندانیان در بازداشتگاه محافظ استفاده می‌شد، به تن داشت.

تیراندازی در لاگونا وودز برای بسیاری در دیاسپورای تایوانی و چینی، به ویژه آنهایی که در نسل جوانی بودند که در ایالات متحده بزرگ شده‌اند و ارتباط کمی با نارضایتی‌های چند دهه گذشته احساس می‌کردند، شوکه کننده بود.

خانم وانگ، مجری مشترک پادکست، گفت که در کودکی برای درک اینکه چرا مادرش آمریکایی چینی است، با وجود اینکه تایوانی صحبت می‌کرد و خانواده‌اش نسل‌ها در تایوان بودند، تلاش می‌کرد.

تا زمانی که خانم وانگ و پسر عموی خود به نام آنجلا یو شروع به یادگیری بیشتر در مورد تاریخ تایوان کردند که ماهیت پر از هویت در دیاسپورا را درک کردند و چرا والدینشان به هویت چینی آمریکایی خود پایبند بودند در حالی که والدین دوستانشان بر تایوانی بودن تاکید داشتند. .

پسرعموها، که اکنون به عنوان آمریکایی چینی و آمریکایی تایوانی شناخته می شوند، پادکست خود را برای بحث در مورد این مسائل خاردار شروع کردند.

خانم وانگ گفت: «زمانی که والدین ما مهاجرت کردند، انجماد هویت بود، و آن‌ها این عقاید در مورد هویت را به فرزندان خود منتقل کردند.

او افزود که امیدوار است این تیراندازی دری را برای مهاجران باز کند تا “صادقانه تر و آشکارتر” در مورد این مبارزات صحبت کنند.

کشیش چانگ با تأمل در رویارویی کلیسا، یک یادداشت استعفا داد.

او گفت: «من و مرد مسلح، نسل ما، این بدبختی را داشتیم که در یک دوره سیاسی به دنیا آمدیم که دو گروه ما را مجبور کرد با هم کنار بیایند. “این گناه اصلی نسل ماست.”

امی کین از تایپه، تایوان گزارش شده است. جیل کوان از لاگونا وودز، کالیفرنیا و سانتا آنا، کالیفرنیا گزارش شده است. شاون هابلر از ساکرامنتو گزارش شده است. امی چانگ چیناز تایچونگ، تایوان گزارش شده است.


منبع

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com